Een reis naar de piramides van Bosnië stond al lang op mijn verlanglijstje. Eindelijk was het zover en reisde ik met Alla, Arjan en Tarik naar Bosnië. Het werd een intensieve reis langs vele mysterieuze plekken. Niet alleen de drie piramides (Zon, Maan en Draak), maar ook de bijbehorende tempels van Moeder Aarde en de Liefde. We bezochten het bijzondere natuurfenomeen van de stenen bollen en een mysterieuze obelisk in the middle of nowhere. Ook vonden we een zonnetempel bij Mostar, net als Sarajevo een bijzondere stad. Al met al een reis vol avontuur, unieke, verrassende en bijzondere plekken, mooie ontdekkingen en natuurlijk heel gevarieerde energie.

Sarajevo

Via Wenen vliegen we naar Sarajevo, waar we de huurauto in ontvangst nemen. Omdat het nog vroeg in de middag is, besluiten we eerst Sarajevo te bezoeken. We parkeren op de grote parkeerplaats langs de weg Vrbanja, tegenover het parlementsgebouw. Vandaar lopen we het centrum in. Opvallend zijn de moderne gebouwen en daartussen de Sint-Jozefkerk. Deze blijkt helaas gesloten, maar we gaan bij de grote entreedeuren wel even de energie voelen. Daar voel ik dat men met verbazing kijkt naar de ontwikkeling in de omgeving en zich afvraagt hoe men zich hiermee moet verhouden. Het is ook wel een groot contrast met de glanzende, moderne gebouwen eromheen.

Als we verder lopen richting het centrum zien we ook andere stadslagen: monumentale gebouwen met rijk versierde gevels, uit de Habsburgse tijd, en de historische, sfeervolle smalle straatjes vol ambachtelijke winkels met handwerk, souvenirs en lokale producten.

Gazi-Husrev-Begmoskee

Bij de Gazi-Husrev-Begmoskee mogen we, na betaling van een ticket, binnen kijken. Deze moskee, uit 1532, is de oudste en grootste historische moskee van Bosnië en Herzegovina. Het is ook een van de belangrijkste Ottomaanse monumenten van de Balkan.
Nadat we onze schoenen en sokken hebben uitgedaan en Alla een hoofddoek te leen heeft gekregen mogen we naar binnen. De vloer is bedekt met tapijten, en de muren en bovenranden zijn versierd met islamitische kalligrafie en sierlijke geometrische motieven. In de grote ruimte staan houten hekken, waar wij als bezoeker achter moeten blijven.

De energie voelt in eerste instantie zacht aan, hier kun je even helemaal uit de wereld zijn. De energie trekt me naar voren, alsof het krachtigste punt zich onder de koepel bevindt, maar ik blijf netjes achter het hek staan. Als ik focus op de oorspronkelijke energie, dan voel ik veel meer levenslust. Nu voelt die toch wel wat onderdrukt. Als we onze ervaringen uitwisselen met elkaar, ervaren we nog meer lagen in de energie, zoals de gevolgen van de oorlog en de religieuze dogma’s. Die lijkt onvrij, maar gaf mensen ook houvast. Boeiende plek om te ervaren!

Na het bezoek aan de moskee en de levendige winkeltjes is het tijd om een hapje te eten. Arjan weet een mooi restaurantje (Kolobara Han, Sarači 52) met een binnenterras, waar we heerlijk in de schaduw van de bomen kunnen zitten. Na een heerlijke maaltijd gaan we nog even kleren shoppen in het moderne winkelcentrum bij de Jozefkerk en rijden dan naar Visoko.

Piramide van de Zon

Vanuit het huis dat we gehuurd hebben kijken we recht op de Piramide van de Zon, die een duidelijke piramidevorm heeft. Na het ontbijt rijden we allereerst over een steile, smalle weg de piramide op, naar het informatiepunt van de stichting. We betalen voor het parkeren aan de man die aan komt lopen en in het kantoortje kopen we een kaartje en lopen over de trap omhoog. Verschillende informatieborden geven de achtergrond over de ontdekkingen en de geometrische patronen en uitlijningen van de verschillende piramides die zijn gevonden. Een gids voegt zich bij ons en geeft nog meer uitleg. Met hem lopen we verder omhoog en daar komen we de eerste vrijgegraven betonplaten tegen.

De gids legt uit dat het beton sterker is dan het beste hogesterktebeton ter wereld. Ook bestaat de opbouw afwisselend uit deze platen en kleilagen ertussen wat volgens hem niet natuurlijk voorkomt. In de piramide zijn, met radarapparatuur, ook holle ruimtes ontdekt, maar die zijn nog niet bereikt.
Op de top van de piramide liggen de ruïnes van een middeleeuws koninklijk kasteelstadje. Dat is inmiddels beschermd gebied, waardoor verder onderzoek door de stichting zich beperkt tot deze helling. We zien vrijwilligers voorbij lopen die de betonblokken schoon houden van vuil en onkruid.
Het ziet er allemaal indrukwekkend uit, maar ik voel nog geen bijzondere energie.

Naar de top

Met de auto vervolgen we de smalle weg rond de piramide en parkeren we bij Restaurant Old Town. Daar voelen we al een hele andere, aangenaam zachte energie. Na een lunch lopen we daar de Piramide van de Zon op. Het eerste stuk gaat over een grasveld, waar met stenen een spiraallabyrinth is aangelegd. Daarna volgen we een smal, steil pad door het bos naar de top.

De top wordt gemarkeerd met de vlag van Bosnië en Herzegovina en aan de zuidkant liggen de herstelde resten van een kasteel. De energie voelt er zacht en tijdloos. Ik krijg als boodschap: het maakt niet uit dat nog lang niet alles van deze plek is ontdekt. Wij hoeven niet hetzelfde te creëren. We mogen ons hier inspireren om onze eigen monumenten te creëren!

Energiecentrum

Terwijl iedereen zijn eigen plekje heeft gevonden, zoeken Arjan en ik naar het energetische centrum. Dat vinden we op een zijpaadje dat eindigt bij het gat naast de vlag. We zien een meter verder een mooie vlakke steen om op te zitten en leggen die op het punt. De energie varieert hier sterk, als je een stap verzet, voelt het al heel anders.

In het centrum voel ik energie over de piramide omhoog stromen en vanuit de kosmos naar de aarde. Hier wordt de aarde gevoed met hogere trilling. Een stap opzij voelen we echter een linksdraaiende spiraliserende energie, die de kern omhult en beschermt.
Ik krijg er ook weer een mooie boodschap: jij mag ook jouw creatie maken. Hoe hoger je trilling en bewustzijn, hoe mooier je creatie. Het enige wat echt belangrijk is, is je bewustzijn steeds verder vergroten. Verzamel geen spullen, informatie of geld, maar bewustzijn!
Dit is toch echt wel een hele bijzondere plek!

Ravne tunnels

Weer beneden rijden we de weg verder af en komen zo bij het parkeerterrein bij de tunnels en het park. Arjan merkt op dat het parkeerterrein inmiddels gedeeltelijk is geasfalteerd. De ontwikkeling gaat hier dus door.

We lopen naar beneden en komen op een straat met allemaal winkeltjes met kristallen en souvenirs. Omdat Arjan bij deze mensen de stenen voor zijn krachtcirkels koopt, wordt hij bij verschillende winkeltjes hartelijk ontvangen.
Halverwege de straat is de ingang van de tunnels en ertegenover kunnen we een ticket kopen. De eerste keer dat je naar binnen gaat is altijd met een gids. Daarna kun je een zogenaamd meditatie-ticket kopen en zelfstandig door de tunnels lopen en een van de meditatieplekken bezoeken.

Energie

De energie varieert per plek en is vooral bij de grote megalithische stenen voelbaar. Veel stenen hebben rune-achtige tekens erop en liggen op ondergrondse waterstromen. Dit water zou zorgen voor een hoge, heilzame trilling in de tunnels en de piramide. Op verschillende plaatsen zien we een bordje met een foto van de zuivere waterkristallen volgens de methode van Masaru Emoto. Regelmatig komen we ook een bordje tegen waarop staat dat de Boviswaarde daar 25.000 is. De gids vertelt over de zuiverheid van de lucht in de tunnels, die hoge concentratie negatieve ionen bevat. Dat alles maakt de tunnel tot een heilzame plek.

Museum

Naast de tunnelingang is een klein museum, waar Arjan ondanks zijn vele bezoeken nog nooit is geweest. Het blijkt weer dicht, maar als we de gids vragen, haalt hij de sleutel en laat het ons zien. Er staat een grote maquette van het gebied met daarop de verschillende piramides (Zon, Maan, Draak), aardetempels (Moeder Aarde en Liefde) en de Tumulus. Met lijnen is aangegeven hoe de drie piramides een driehoek vormen en alles met verschillende gulden snedelijnen met elkaar is verbonden.
Rond de maquette liggen bijzondere vondsten in de tunnels en de piramides, zoals de steen met het blad

Meditatie in de tunnel

We kopen een meditatieticket, doen de helmen weer op en gaan de tunnel in. Arjan weet een mooie meditatieplek, bij een megaliet en ondergronds water. Dat blijkt nog niet zo eenvoudig te vinden in dit doolhof van tunnels. Ook is het opletten, want ik kan niet overal rechtop staan en raak regelmatig een balk en ga zelfs een keer helemaal onderuit door een botsing met een balk. Gelukkig doet de helm zijn werk prima. We vinden het meditatieplekje, maar de bank zit helemaal vol of wordt bezet gehouden om ons te verhinderen erbij te komen zitten. Ook Arjan ervaart dat de energie hier nu niet is wat het was, mogelijk mede door de groep die hier nu zit.

We bezoeken andere plekken, onder andere bij de langwerpige steen met zeven markeringen. Daar is de energie beter. Ook meet ik even de Bovis-waarde en die blijkt wel te kloppen.
Ik had hele hoge verwachtingen van de energie in de tunnels, maar dat valt alles bij elkaar toch wat tegen. Volgens Arjan was het vijf jaar geleden nog heel puur en is er inmiddels veel veranderd.

Tumulus Vratnoca

Nadat we heerlijk gegeten hebben bij restaurant No.1, rijden we voor zonsondergang nog even naar de Tumulus. Dit is een 32 meter hoge, kegelvormige heuvel, waarin door boringen en georadar twee ruimtes zijn ontdekt. Als we er aankomen vertelt Arjan over de gedaanteverandering van de site. Alles is strakgetrokken, er zijn picknickplekken bij de top gezet en bovenop zijn enkele stenen geplaatst die een teleportatie-platform moeten voorstellen. Volgens hem is de plek hierdoor energetisch volledig ontwricht.
Ik voel bovenop wel een geaarde, maar verder nogal rommelige energie. Volgens Arjan was het vroeger een mooie pulserende energie en hij voelt het verdriet van de plek. Weer onderaan de heuvel staan we even stil bij de informatieborden en voelen bij de foto van de oorspronkelijke tumulus. Daar straalt de kracht en trots voelbaar vanaf. Je voelt de pulsering van de energie, die bij de verbouwde tumulus is verdwenen.

Tempel van Moeder Aarde

De volgende ochtend rijden we naar het dorpje Zbilje, waar we te voet verder gaan. We volgen de weg die naar het zuidwesten loopt en na het laatste huis gaat de weg langs het bos. Vlak voor een blauwe slagboom zegt Arjan: hier is het pad en slaat linksaf via een heel smal paadje het bos in. Dat heeft een gids, die hem naar de top zou brengen, hem ooit voor veel geld gewezen. Na 100 meter hield die het echter voor gezien en liet hem zelf verder lopen. Als je het begin hebt gevonden, dan wijst de rest zich echter vanzelf en inmiddels heb ik het pad zelf toegevoegd aan openstreetmap, zodat iedereen het kan vinden.

Meditatie

Het is een steile klim, tussen de bomen door naar de top. Bijna bovenaan is een plateautje met een mooi uitzicht over het rivierdal beneden. Bovenop voelen we een aangenaam zachte energie. Het voelt als een gespreid bedje dat voor ons is opgemaakt en ik voel dankbaarheid dat wij zijn gekomen om deze plek te eren.
Dan kijken we iets verder en zien dat Tarik bij een kleine cirkel van stenen zit te mediteren. Daar is de energie nog mooier en we gaan er allemaal mediteren, terwijl Arjan het moment verrijkt met de warme klanken van Estas Tonne.
Het voelt als een heel speciaal moment en ik ervaar dat deze plek een lichtbron is die van hieruit de aarde verlicht. Omdat deze berg geen piramidevorm heeft, vraag ik me af of hier misschien een sfinx onder verborgen ligt.

Nadat we voldoende van de plek hebben genoten lopen we verder en komen snel een volgende bijzondere plek tegen. Het is een soort v-vormige kuil van rotsen. Hier is een heel vredige energie en ik ervaar het als een krachtige oplaadplek. Arjan ervaart ook de energie van soldaten die hier gelegerd zaten, niet met angst, maar vooral verveling.

Spoorzoeken

We willen verder naar de Piramide van de Maan, maar er staan geen wegen op de kaart, dus kijken we op de satellietfoto’s. Arjan is hier eerder geweest, maar kwam toen ook niet verder dan de weg terug naar het dorp waar de auto staat. Hij weet ook niet meer precies hoe dat toen ging, dus nadat een duidelijk pad ophoudt zoeken we de best begaanbare plekken dwars door het bos. We lopen door een heel vitaal beukenbos en door een droogstaande rivierbedding. We zoeken een doorgang via een weiland, maar dat blijkt vol te staan met metershoge varens. Daarom verwisselen we onze korte broeken door lange en vinden uiteindelijk een doorgang over het riviertje naar de weg naar het dorp.

Vanaf hier zoeken we een doorgang naar de top van de Piramide van de Maan en na analyse van de satellietfoto’s nemen we een pad dat eerst langs een veld vol geurende kruiden en bloemen loopt en vervolgens door een bos en uiteindelijk ook weer in het niets eindigt. Dus toch weer een stuk door het bos omhoog klauteren en daarna door weer een veld met metershoge begroeiing, waarna we eindelijk bij een weide met gewoon hoog gras en mooie bloemen komen. Het is nog steeds warm en zonnig en we genieten van de prachtige omgeving en mooie vergezichten.

Landmijnen

Het grasveld eindigt bij de ingang van het terrein op de top van de Piramide van de Maan. Dat bevat ook een restaurant met een bijzondere uitstraling. Zonder voorzieningen als stromend water of elektriciteit is het net alsof we in een herberg uit de middeleeuwen terecht zijn gekomen.

Een vriend had mij getipt om hier te komen lunchen, maar het telefoonnummer waarnaar ik een bericht had gestuurd bleek onjuist. Senad, de eigenaar, geeft mij het juiste nummer en we reserveren gelijk voor over enkele dagen.

We drinken wat om bij te komen van ons avontuur door de bossen en vragen Senad of er geen makkelijkere weg is van de Tempel van Moeder Aarde naar hier, waarop hij reageert dat het veel te gevaarlijk is omdat er mogelijk nog landmijnen liggen. Oeps, dat wisten we niet. Niet voor herhaling vatbaar dus!

Piramide van de Maan

De top van de piramide ligt iets verder in het bos, dus lopen we daarnaartoe. Achter het restaurant zien we nog wat opgravingen, waar weer grote platte stenen zijn blootgelegd. Deze zien er veel natuurlijker uit dat die bij de Piramide van de Zon en liggen niet zo schuin. Het zou mogelijk een trappiramide zijn geweest, zoals je in Mexico veel ziet. Op de rand van het bos ligt een steen met allemaal munten erop. Ik noem het de Steen des Overvloeds, want er straalt een krachtige energie vanaf, die zacht en helend aanvoelt. Er staat een groene kaars op en volgens Arjan is dat de kleur van overvloed. Het brengt hem op het idee om zo’n steen te plaatsen bij de krachtcirkel in zijn tuin.

Naast de steen is met kleine stenen een dubbele spiraal gemaakt. Dit symbool vertegenwoordigt de dynamische balans van het bestaan en de eeuwige cyclus van het leven, van binnen naar buiten en van buiten naar binnen.

Alleen maar Zijn

We verlaten het terrein door een poort in het hek en lopen over een pad het bos in. Daar komen we al snel bij de echter top van de piramide, die gemarkeerd wordt door een kuil.
In de energie is het direct voelbaar, we voelen allemaal tintelingen. De energie is krachtig en ook zacht en helend. Elke gedachte die ik er wil hebben stort in en ik kan alleen maar Zijn. Er zitten al verschillende vrouwen in meditatie en wij doen even mee. Het brengt mij in een zuivere pure staat van Zijn. Heel indrukwekkend!

We lopen verder over het pad door het bos en dalen zo af naar beneden. Soms is er een open plek waar de grond is afgegraven en onderliggende stenen platen zijn blootgelegd. Beneden komen we een vrouw tegen en dat blijkt de leider van de groep die we boven tegenkwamen. We delen onze ervaringen op de Maan en Moeder Aarde. Ze weet van de landmijnen, maar stelt ons gerust dat ze in al die jaren dat ze hier komt nog nooit van een incident heeft gehoord.
Over de weg lopen we terug naar de auto.
(Ik zie dat het pad naar de Maan ook niet op de kaart stond en heb dat inmiddels ook toegevoegd.)

Zonsondergang

Het was een prachtige dag, niet alleen de mooie omgeving en de fijne energie die we ervaren hebben, maar ook het stralend mooie weer. Morgen wordt het minder mooi, dus we sluiten deze mooie dag af met een etentje bij Old Town en een prachtige zonsondergang op de Piramide van de Zon. Daarbij valt op dat de schaduw van de Piramide van de Zon bijna precies op de piramide van de Maan valt. Wanneer zouden die op elkaar passen?

Mostar

Omdat we vandaag veel regenbuien verwachten besluiten we vandaag op reis te gaan richting Mostar. Dat pakt goed uit, want tijdens het rijden hebben we de hele dag regelmatig stortregens, maar als we buiten lopen is het telkens droog.

Zodra we de hoge kerktoren zien weten we dat we op loopafstand van de brug zijn en zoeken een parkeerplaats en lopen we verder. Veel meer dan in Sarajevo, zijn hier de restanten van de oorlog nog duidelijk te zien door gevels vol kogelgaten en hier en daar nog een grotendeels verwoest gebouw.
We merken dat we hier ineens weer in een toeristisch gebied zijn, maar na een bezoek aan de brug en de sfeervolle winkelstraatjes eromheen, vinden we makkelijk een rustig plekje op een terras met uitzicht op de brug. Van daaruit zien we verschillende mensen van de brug in de rivier duiken. Na de lunch kopen we wat souvenirs voor de familie thuis en rijden verder naar Daorson.

Daorson

We rijden ongeveer 45 km naar het zuidoosten. Het eerste stuk gaat makkelijk, maar het laatste stuk gaat over een onverharde weg met soms hele steile stukken. Rustig aan rijdend komen we bij de resten van de stad op de rand van een hoge vlakte boven de vallei.
Het eerste wat opvalt zijn de dikke cyclopische muren.

Opvallend zijn de dikke muren, waarvan de grote blokken naadloos op elkaar aansluiten en met onregelmatige hoeken en vormen, die me doen denken aan de mysterieuze muren van onder andere Inca-steden in Zuid Amerika, maar die inmiddels ook elders in de wereld zijn gevonden.

Mierenhoop

Bij de ingang tussen twee grote muren voelen we hele krachtige energie. Die voelt heel zacht aan. We lopen verder en het blijkt een behoorlijk groot terrein te zijn. We zien ook muren waarvan de stenen minder nauw aansluiten, waarschijnlijk van veel latere datum. Het terrein is vrij groot en nadat we het hebben gezien, loop ik naar het hoogste punt en vraag de wichelroede om mijn naar het krachtigste energiepunt te leiden. Zo kom ik weer bij de entree terecht en ga daar zitten. Als ik mijn ogen open doe zie ik voor mijn voeten een mierenhoop.

Het is een drukte van jewelste en ik krijg als boodschap: het lijkt een chaos, maar alles draagt bij aan het geheel, ook al lijkt dat niet zo. Het leven is ook zo, al je ervaringen dragen bij aan het geheel. Volg je hart en intuïtie, stroom mee met het leven, dan doe je precies wat nodig is.
Ik zie dat de mieren soms takjes en bloemetjes meenemen die niet in het gat passen en die dan vervolgens weer netjes terugleggen: falen mag, dan doe je het gewoon nog een keer of anders. De juiste intentie hebben betekent niet dat het ook in een keer goed zal gaan.

Zonnetempel

Arjan roept dat hij iets bijzonders heeft ontdekt. Hij heeft een app op zijn telefoon (sunsurveyor), waarmee hij ontdekt dat de ingang precies is uitgelijnd op de zonsondergang tijdens de zomerzonnewende. Dit was dus mogelijk een zonnetempel!

We lopen terug naar de auto en zien daar weer een mierenhoop, met een meters langs spoor van mieren die allerlei materiaal naar een gat onder de grond brengen. Heel gestructureerd en alles verdwijnt in het gat. Zo kan het dus ook!
We rijden langzaam weer naar beneden en zien ineens een grote schildpad op de weg. Dat is bijzonder, dus stoppen we even om het van dichtbij te bekijken en we vragen ons af wat deze ontmoeting voor ons betekent. We vragen het AI en zijn antwoord om rustig aan te doen nemen we ter harte.

Terug in Nederland lees ik in het boek Als de Dieren spreken konden, dat onze ontmoeting met de schildpad een uitnodiging is om naar binnen te keren, te leven vanuit onze innerlijke waarheid, oude beperkende patronen te doorbreken en vanuit vertrouwen en toegang tot hogere bewustzijnsniveaus bewust ons leven vorm te geven. Dat sluit ook mooi aan bij de overige boodschappen tijdens de reis.
Na deze bijzondere ontmoeting begint het te regenen en dat blijft grotendeels zo tot we weer thuis zijn.

Stenen bollen

De volgende ochtend begint weer droog en na het ontbijt rijden we naar het Stenen Bollen Park (Kamene Kugle) in Zavidovići. Bij aankomst ziet Arjan dat er een en ander is bijgebouwd. Bij het entreehuisje liggen kleine stenen kogels die gemaakt zijn van de grote stenen bollen die hier zijn gevonden. We vinden het jammer dat die op deze manier worden gebruikt, ze zouden beter enkele euro’s aan entree kunnen heffen om de (beperkte) voorzieningen te bekostigen. We vrezen dat we weinig bollen meer tegen zullen komen, maar vinden er toch genoeg. Ze zijn tevoorschijn gekomen doordat het bergriviertje de aarde heeft weggesleten en zo de bollen aan de oppervlakte kwamen.

De paden langs het riviertje zijn weinig onderhouden en een vervallen houten brug is provisorisch gerepareerd. Voorzichtig dalen we af naar de eerste bol die we in het riviertje zien. Waarschijnlijk is bij zware regenval dit een woeste stroom, maar nu is er slechts een rustig kletterend stroompje. Samen met de fluitende vogeltjes, de zonnestralen die door het bladerdak dringen en de zuiverende energie, geeft het een heel aangename sfeer.

Diepgaand, tijdloos Zijn

De bollen hebben ook een hele bijzondere energie. Ze voelen als een hele wijze steen, die zich niets aantrekt van wat er in de wereld gebeurt. Het is heel fijn om erop te liggen of te zitten. Dat brengt me in een heel diepgaand, tijdloos Zijn. Echt heel lekker!
Bij een volgende bol maak ik verbinding met het bewustzijn van steen en dat doet me denken aan mijn indrukwekkende ervaring in Baul Mela in Sardinië, waar ik bewust werd van de rijke ervaring die een steen kan hebben.
De steen heeft ook een boodschap voor me: laat de omgeving om je heen stromen als dit water langs de stenen. Ga er niet in mee, maar richt je op je eigen energie, inspiratie en kracht. Wees onafhankelijk en manifesteer vanuit je eigen Zijn. Maak je niet afhankelijk van anderen als je niet 100% zeker bent dat de intenties gelijk zijn.

We lopen nog wat verder stroomafwaarts en komen een oud stenen bruggetje tegen en nog meer bollen. Daarna houdt het op en nadat iedereen voldoende is opgeladen met de energie van deze plek en inzichten heeft ontvangen, verlaten we dit mooie plekje.

Gigantische stenen bol

Op vijf minuten rijden met de auto ligt de grootste stenen bol die ze hier gevonden hebben. Arjan waarschuwt ons voor de dronken eigenaar van het terrein, maar bij aankomst blijkt veel verandert. Zijn zoon heeft het inmiddels overgenomen en ze hebben de grote bol nu helemaal vrijgegraven, waarbij nog een kleinere stenen bol tevoorschijn is gekomen. Doordat de vrijgegraven grote bol grotere temperatuurschommelingen te verduren kreeg, was een stuk afgescheurd. Dat is inmiddels gerepareerd en de bollen hebben een afdak gekregen zodat ze permanent in de schaduw staan.

De energie van de grote bol is goed voelbaar. Die voelde eerst ingetogen, maar aan de andere kant voelen we allemaal een krachtige pulserende energie. Ook de kleine bol heeft een krachtige energie. Ik voel een speelse energie van de natuur die hier iets creatiefs heeft gemaakt.
We kijken nog even in de omgeving, maar vinden daar niet nog meer mysterieuze zaken. We willen graag even lunchen op het terras en vragen of dat mogelijk is. De man is vooral voorbereid op groepen die hier komen, maar zal kijken wat hij voor ons kan maken. Even later genieten we van een gevarieerde barbecueschotel met heerlijk brood erbij.

Obelisk

We volgende R467 door de bergen naar Olovo en vervolgens de M18 naar Bakići. De Obelisk staat in het bos en we parkeren op een grasveld voordat de weg het bos in loopt en onbegaanbaar wordt. Te voet lopen we verder omhoog het bos in. Na 400 meter zien we de obelisk naast het pad staan. Hij is veel groter dan ik verwacht had, meer dan vier meter hoog. De steen is uit één kalkstenen monoliet gehouwen en is versierd met spiralen, druiven, bloemen en dierenmotieven. Hij staat niet op een top of zo, maar op een schijnbaar willekeurige plek.

We proberen te bedenken en voelen waar hij voor diende en Alla krijgt als ingeving dat het gebruikt werd tijdens de jacht van een landheer, om bijvoorbeeld een wedstrijd te doen wie hier het eerst met een geschoten buit terug zou zijn.
(Later las ik over de legende van de eerste Bosnische koning Tvrtko. Die zou hier tijdens de jacht op wilde zwijnen in het bos gewond zijn geraakt, waarna op die plek deze steen werd opgericht.

Ik voel nog naar de energie en die voelt aangenaam, maar als referentie ga ik ook even voelen bij een willekeurige boom eromheen. Die voelt nog veel natuurlijker, dus voor de energie is de obelisk niet heel speciaal. Het is wel een bijzondere, mysterieuze plek.

Park Ravne 2

We rijden terug naar Visoko en bezoeken daar eindelijk het Ravne Park. Dit bestaat uit een groot groen gebied met wandelpaden, bos, meditatieplekken en verschillende recreatieve, archeologische historische elementen. Arjan vertelt dat hij heeft overwogen om hier een van zijn krachtcirkels aan te leggen, maar heeft daar van afgezien omdat de energie niet overal in balans is en niet echt wordt onderhouden. Ik kan me daar wel iets bij voorstellen, want het voelt als geheel niet helemaal in balans. We zien mooie energetische plekken, maar ook schijnbaar willekeurige historische krijgsheren, afgewisseld met elfen en een mediterend spiritueel wezen. De draken-zonnewijzer staat helaas in de schaduw en het grote labyrint bestaat slechts uit een beschilderde betonplaat. Ook is er een tennisbaan met tribunes gebouwd voor de wereldberoemde tennisser Novak Djokovic, die graag hier kwam om zich op te laden.

Energie-speeltuin

Er zijn ook mooie energieplekken, zoals de steenformatie van Marko Pogačnik (bekend van zijn bezoek aan Nijmegen) en de dodecaëder (twaalfvlak) waar je in kan staan. Daarin voelde ik een hele gebalanceerde energie. Ik liep door de spiraal ernaast met de vraag wat nu de essentie van dit park was en kreeg als antwoord dat Osmanagić zoekt naar erkenning en daarom hier alles verzameld dat hem de gewenste aandacht geeft.

Via het bos lopen we terug richting de ingang en komen weer verschillende leuke energie-speelplekken tegen. Vooral in de dubbele piramide, waar je in kan staan, voelen we een krachtige energie. Vervolgens worden we verrast door een replica van de Obelisk die we vandaag bezocht hebben.
De dag sluiten we af met een etentje bij restaurant VERDI, normaal een prima restaurant, maar nu blijkt de bediening meer belangstelling te hebben voor de eerste wedstrijd van Bosnië op het WK voetbal. Net als vele van zijn landgenoten trouwens, want overal zien we auto’s met vlaggetjes rondrijden.

Nog een Tumulus

We hebben bij de kristallenverkopers gehoord dat er een nieuwe piramide en nog een tunulus is gevonden. Over de nieuwe piramide kon men niets zeggen, maar van de tumulus kregen we de locatie. De volgende dag rijden we er naartoe. Op de kaart heet het Gorašnica/Glavica, Stećci, en dat betekent: De middeleeuwse grafstenen (Stećci) op de locatie Glavica bij de heuvel Gorašnica.
Er is een klein parkeerplaatsje bij, waarna we door hoog gras naar de top van de heuvel lopen. Daar staat een vlaggenmast met de Bosnische vlag, waar enkele grote stenen naast liggen. Het energetische krachtpunt vinden we enkele meters naast de stenen. De energie is duidelijk voelbaar maar verder niet heel spectaculair. Wel hebben we hier een prachtig uitzicht op het glooiende berglandschap, waarbij de verspreide bebouwing en de weelderige, groene natuur een harmonieuze en gemoedelijke sfeer uitstralen.

Piramide van de Draak

Arjan was ooit op de Piramide van de Draak geweest, maar wist niet meer precies hoe, dus gaan we op zoek. Bij een huis, waar we een pad naar de top verwachten, staat iemand toevallig te videobellen is met een vrouw die Duits spreekt en de weg zou weten. We vragen het haar, maar ze stuurt ons naar de Piramide van de Zon, dus zoeken we verder.

We rijden helemaal rond de berg, tot we aan de andere kant, aan het eind van de asfaltweg bij Dragon’s Nest komen. Hier zijn kamers en huisjes die veel voor spirituele reizen gebruikt worden. We willen vragen of we hier mogen parkeren en het pad naar de top kunnen gebruiken. Er is echter niemand dus lopen we verder. Het pad loopt omhoog het bos in. Aan de rand van het bos komen we langs een bijzondere rituele plek met een steencirkel en banken eromheen.

Bovenop de top zien we enkele mensen op een open plek. We wachten tot ze weg zijn en lopen dan de open plek op. We voelen de energie daar vibreren. Ik voel er een energie van doorzettingsvermogen.
Nadat we dit hebben ervaren en een kort ritueel hebben gedaan, lopen we weer naar beneden.
We komen weer nergens iemand tegen, dus weten niet of het gepast is wat we doen.

Lunch op de Maan

We hebben lunch afgesproken op de Piramide van de Maan, maar voordat we daar naartoe rijden gaan we eerst even naar het centrum van Visoko, waar de Fojnička-rivier uitmondt in de Bosna. Vlak daarbij is nog een ingang van een tunnel die Arjan ons wil laten zien. De tunnel is kort en de houten steunbalken zijn deels ingestort. Het ziet er smerig uit en de energie is ook onaangenaam, dus we gaan er snel weg en lopen langs de rivier, waar beide rivieren samenkomen. Daar voelen we wel een fijne, vitale energie.

We rijden verder via een grote bocht naar de Piramide van de Maan. Het is een onverharde weg met soms steile stukken, maar heel beheerst komen we zonder problemen bij het restaurant. Daar zitten al verschillende mensen en dat levert mooie ontmoetingen tussen gelijkgestemde mensen op.
Wij zijn vroeger dan afgesproken, dus gaan we even mediteren op de top, waar we nu helemaal alleen zijn.

De lunch overtrof onze verwachtingen, dus daar hebben we heerlijk van genoten. Zoekend op de kaart ontdekte ik dat we misschien niet op de echte top van de Piramide van de Draak zijn geweest. De top staat iets verderop getekend en aan de hoogtelijnen zie ik dat waar we waren een subtop was die er iets naast ligt. Daarom besluiten we nog eens terug te gaan.

Nog eens naar de Draak

We zetten Alla bij het appartement af en de mannen rijden verder naar de Piramide van de Draak.
Bij Dragon’s Nest zien we weer niemand, maar ik stel voor om het verlengde van de asfaltweg te nemen. Die zou bij de top uit moeten komen en kan iedereen gebruiken zonder bij Dragon’s nest te komen. De auto kun je dan 350 meter terug, bij de wegsplitsing parkeren.
Het pad brengt ons inderdaad bij de echte top. Daar voelen we weer tintelingen in handen en benen, net als bij de subtop vanmorgen. We gaan er even zitten mediteren en ik voel me er in een tijdloze eenheid met alleen vogeltjes op achtergrond.
Even later verrijkt Arjan de sfeer met een passend nummer van Estás Tonné: Song of the Golden Dragon.

Tempel van de Liefde

We willen deze dag afsluiten met een zonsondergang op de Piramide van de Zon en een mogelijk bezoek aan de Tempel van de Liefde. We halen Alla op en rijden naar restaurant Old Town. Arjan was een jaar geleden op de Tempel van de Liefde en weet dat we er niet makkelijk met de auto kunnen staan, dus lopen we er naartoe. Het is een privé terrein en daar aangekomen zien we een groot hek met een cryptische boodschap dat de plek alleen open is voor mensen met een open hart.

Achter het hek horen we de Turkse herders blaffen. Deze zijn zo groot als leeuwen en klinken ook zo. Ze zitten aan een ketting, maar we zijn toch voorzichtig. Daarom maakt Arjan energetisch verbinding met Jay, de eigenaar om hem te roepen. Op een gegeven moment lopen we toch voorzichtig verder en zien dan Jay al aankomen. Hij herkent Arjan en heet ons van harte welkom.

Synchroniciteit

Op de top van het terrein staat een kring van tuinstoelen, waar we gaan zitten. Daar maken we kennis met deze bijzondere man en zijn verhaal. Hij vertelde dat iemand hem al had gewezen op mijn boek Michael-Apollo-lijn en had gezegd dat hij mij moest ontmoeten. Zo leidt hij zijn leven vanuit synchroniciteit en de juiste ontmoetingen dienen zich als vanzelf aan.
Als het tijd wordt om weer te gaan laat hij ons nog zijn huis zien. Een heel bescheiden huisje dat nodig opgeknapt moest worden en daar is hij nu mee bezig.

Met deze ontmoeting is onze reis naar de piramides van Bosnië compleet en sluiten we passend af met een zonsondergang op de Piramide van de Zon.
De volgende dag vliegen we weer naar huis, na een prachtige week vol mysterie, verrassende plekken, bijzondere ontmoetingen, krachtige energie en waardevolle inzichten.
Tijdens de vlucht worden we getrakteerd met een grandioos uitzicht op de piramides.

Informatie:

• Website van de Stichting Bosnische Piramide van de Zon: piramidasunca.ba
• Alle genoemde krachtplaatsen met de exacte coördinaten en een toelichting staan op de krachtplaatsen-kaart.
• De foto’s zijn van mij (Theo), tenzij anders vermeld.