Ik werd getipt over de Stompe Toren in Spaarnwoude en reisde er naartoe. Vervolgens bezocht ik nog wat interessante plekjes in Haarlem die ik eerder had overgeslagen. Van de drukte van de binnenstad ging ik naar de rust van Ruïne Brederode, een mystieke plek waar het zou spoken. Ten slotte bezocht ik nog een opmerkelijke piramide in de omgeving. Het was niet alleen een zonnige, warme dag, maar ook een afwisselende dag met bijzondere krachtplaatsen en uiteenlopende energieën.

Spaarnwoude, Stompe Toren

Marianne Lemmers attendeert me op de Stompe Toren in Spaarnwoude en we spreken af om die samen eens te bezoeken.

Spaarnwoude ontstond op een oude strandwal, gevormd na de ijstijd, en groeide uit tot een nederzetting op een strategische plek langs de route tussen Haarlem en Amsterdam. In de 11e eeuw werd er al melding gemaakt van een houten kapel. Rond 1200 werd Spaarnwoude een zelfstandige parochie en werd de houten kapel vervangen door een stenen kerk met toren. Deze kerk werd diverse malen verwoest: rond 1450 door brand na een blikseminslag, in 1573 door Spaanse troepen tijdens de belegering van Haarlem en halverwege de 18e eeuw door een zware noorderstorm. In 1764 werd het huidige kerkje tegen de oude toren aan gebouwd. In 1844 werd door geldgebrek de 12 meter hoge torenspits en een verdieping gesloopt, waardoor de toren tot 20 meter werd ingekort en de naam ‘Stompe Toren’ ontstond. De laatste kerkdienst vond plaats in 1880. Daarna diende het gebouw als kunstenaarsatelier, woonruimte en tegenwoordig als historisch museum en cultureel centrum.
Twee stenen in de muur van de toren herinneren aan Klaas van Kieten, de legendarische reus van Spaarnwoude. Deze vriendelijke landarbeider zou 269 cm lang zijn geweest en de stenen, getiteld ”t vaam van Klaas van Kieten’, markeren zijn spanwijdte.

Heerlijke energie

Na een kennismaking bij een kopje koffie rijden we naar Spaarnwoude en lopen naar de kerk. Daar staat Henk Koelman, van de Vrienden van de Stompe Toren, al met de sleutel.

Ik loop eerst met de wichelroede rond het kerkje en vind energiebanen door de as en kruisingen in het koor en de toren. Onder de toren ben ik verrast door de opvallend aangename energie, waarin ik voel dat alles van me afvalt. Heerlijk!

Ik laat Henk zien waar de energiekruising in het koor is. Daar is ook een heerlijke energie. Ik voel er veel levensvreugde en voel mezelf helemaal enthousiast en blij open staan naar de wereld.

Nadat Henk leuke achtergrondverhalen over het kerkje en de beeldjes die er staan heeft verteld, verlaten we de kerk weer. Ik loop nog eens rond de kerk om te voelen of de energie buiten ook voelbaar is. Dat is inderdaad het geval en eigenlijk overal rond de kerk is de energie aangenaam en goed voelbaar. Goed te weten voor als iemand deze mooie plek wil bezoeken en de kerk gesloten is.

Haarlem

Vorig jaar bezocht ik samen met Martin Roek (van bronnen-krachtplaatsen.nl) verschillende krachtplaatsen, waaronder Huis D’LIEFDE en de Bavokerk in Haarlem. Na dat bezoek las ik in het boekje Langs het pelgrimspad in Leiden, Haarlem en de Bollenstreek dat het leycentrum bij Huis D’LIEFDE zich bij Korte Wijngaardstraat 2a zou bevinden en niet waar Wigholt Vleer het had aangewezen. Ook wordt een leycentrum genoemd achter de hal van het gebouw Hoofdwacht, het oude stadhuis van Haarlem, op de hoek van de Grote Markt en de Smedenstraat.
Nu ik in de buurt ben, ga ik even kijken. Vanuit de parkeergarage bij het station loop ik eerst langs de Sint-Josephkerk.

Sint Josephkerk en Maria van Haarlem

Vanaf de 13e eeuw woonde hier een gemeenschap van Begijnen, vrome ongehuwde katholieke vrouwen, die een religieus leven leidden, zonder het afleggen van een kloostergelofte. Ze hadden een kerkje als bedehuis.
Rond 1500 kwamen de begijnen in het bezit van een Mariabeeldje dat recent door de bisschop was ingezegend. Het beeldje, dat de naam Maria van Haarlem kreeg, werd door de begijnen door de straten van het Begijnhof gedragen telkens wanneer een nieuwe begijn zich bij de groep vrouwen aansloot.
Na de Reformatie werd het katholieke geloof verboden, maar het beeldje overleefde op wonderbaarlijke wijze de felle Beeldenstorm en diverse stadsbranden. Een verloren gegaan mirakelboek maakte destijds melding van zeven wonderen. In 1843 mochten de katholieken weer een eigen kerk hebben en werd op de plek van het middeleeuwse kerkje de Sint-Josephkerk gebouwd. Dit werd tijdelijk de officiële kathedraal van het bisdom Haarlem, tot in 1898 de nieuwe Sint Bavokathedraal werd ingewijd. Met een grootse processie werd het beeldje van Maria van Haarlem toen naar een eigen kapel in de kerk gebracht. Gelovigen uit Haarlem en de wijde omgeving kwamen om het beeld te vereren en sinds het 500-jarig bestaan in 2005 is de jaarlijkse processie in ere hersteld.

Martin is na ons uitstapje terug geweest om de Mariakapel te bezoeken, maar vond de energie daar onaangenaam. In de Josephkerk is een kerkdienst bezig, dus ik loop voorzichtig naar binnen en blijf achter een pilaar, achterin de kerk, staan. Het voelt er verrassend aangenaam, niet wat ik verwachtte. De toon van de preek voelt echter niet aangenaam, zonder te horen wat hij zegt.

Misschien dat ik straks meer kan zien als de dienst afgelopen is, bedenk ik, en loop langs de voormalige Janskerk naar de Korte Wijngaardstraat. Ik vind daar geen leycentrum, maar wel bij huis D’LIEFDE, net als de vorige keer.

Huis D’LIEFDE

Ridderstraat 22 in Haarlem is huis D’LIEFDE en dat is uitgebeeld in een gevelsteen. De buren heette vroeger T’GELOOF en D’HOOP. Hun gevels zijn in de loop der jaren aangepast en een historische stichting heeft de gevelstenen teruggevonden, onder andere in een boerderij in Dalfsen. Omdat de gevels van de buren geen plek hadden, zitten ze nu alle drie in huis D’LIEFDE.
Overigens was het hier niet alleen maar liefde. In de 19e eeuw woonde hier Hendrik Jut, die een adellijke dame vermoordde om geld te krijgen voor zijn huwelijk met Christina Goedvolk. Hij kreeg levenslang, maar overleed al na twee jaar in de gevangenis. Na zijn overlijden werd zijn hoofd op sterk water gezet en jarenlang tentoongesteld. De uitdrukking ‘de kop van Jut zijn’ en de kermisattractie kop-van-jut, waarin je met een hamer op een hefboom slaat om een bel te luiden, zijn beide vernoemd naar deze Hendrik Jut. De weduwe werd veroordeeld tot twaalf jaar tuchthuis, waarna ze verhuisde naar Ridderstraat 22 in Haarlem, huis D’LIEFDE!

Van de Grote Markt naar Maria van Haarlem

Dan loop ik naar de Grote Markt. Het is zaterdag en zonnig dus het centrum is afgeladen vol met marktkramen, volle terrassen en heel veel fietsen. Ik kan met moeite vaststellen dat er een energiebaan langs de gevel van het gebouw Grote Markt 17 gaat, maar de energie ervan voelen lukt niet. Ik koop snel een broodje en verlaat dan snel deze kermis.

De vorige keer dat ik hier was, was het letterlijk kermis op de Grote Markt en zijn we in de Sint-Bavokerk geweest. Daar werd ik verrast door een diepgaande ontspanning en gevoel van aarding bij het altaar. Ook onder de toren was een energiekruising met rustige energie.
Ik heb geen zin om een kaartje te kopen voor een bliksembezoek en loop terug richting de Sint-Josephkerk. Daar check ik eerst met de wichelroede de energiebanen aan de buitenkant. Ik vind aan de voorkant twee energiebanen en aan de zijkant ook twee. Eén kruising is binnen, in de hoek bij de entree, precies waar ik eerder stond. Daarom was dat dus een aangenaam plekje!

De dienst is afgelopen en ik loop door de kerk naar de Mariakapel, waar een andere energiekruising is. In de Mariakapel zitten verschillende mensen in stilte te bidden. Ik ga achterin zitten en concentreer me op de energie. Die is niet zo aangenaam en ik voel spanning in mijn buik en keel. Bijzonder dat op een plek die eeuwenlang vereerd is, zowel Martin als ik een onaangename ervaring hebben.

Santpoort-Zuid, Ruïne van Brederode

Van Haarlem rij ik naar de ruïne van Brederode. In het boek Mystieke plekken las ik dat het er zou spoken, dus ik ben erg nieuwsgierig.

De naam Brederode verwijst naar ‘brede roede’, een brede strook gerooid bos. Begin 13e eeuw bouwde Willem I van Brederode een eerste woontoren. Rond 1300 verving Dirk II van Brederode de woontoren door een vierkant kasteel met een extra vleugel en woning voor de kasteelheer. In de eeuwen daarna werd het kasteel verschillende malen verwoest en weer opgebouwd. Tijdens het beleg van Haarlem door de Spanjaarden, in 1573, vervalt Brederode definitief tot ruïne.
In de loop der eeuwen verdween de ruïne onder het stuifzand van de Kennemerduinen, tot het in de 19e eeuw een van de eerste rijksmonumenten van Nederland werd. De restanten van het kasteel werden toen weer uitgegraven en zo goed mogelijk gerestaureerd. De kasteelruïne is tegenwoordig als openluchtmuseum te bezoeken en is het decor voor concerten, bruiloften en riddertoernooien.

Ik loop door de poort en koop een kaartje. Het is warm en zonnig weer en na de eerste brug naar het bijgebouw eet ik mijn lunch aan een tafel in de schaduw van de bomen. Het is lekker rustig, maar ik zie wel dat het kasteel populair is onder opa’s en oma’s die met hun kleinkinderen een uitje maken.

Rustige en minder rustige energie

Met de tweede brug kom ik op het kasteelterrein. Ik loop rechts de kasteeltoren in en in elke kamer vind ik wel een energiekruising, soms wel en soms niet precies in het midden. Het voelt er overal heel rustig. Buiten is het warm en binnen is het lekker koel en aangenaam stil, zeker nu ik alleen binnen ben. Ik hoor alleen de vogeltjes in de verte door de open ramen.

Ik loop met de trap naar het dak, waar ik een mooi overzicht over het kasteel heb. Dan daal ik af naar de kelder. Daar ervaar ik een heel andere energie. Ik voel angst en gejammer en heb de indruk dat hier vroeger gemarteld werd.

Via een grasveldje kom ik in de kelder van een andere toren. Daar staat een maquette van het kasteel en voelt het weer rustig.

Volgens het boekje Langs het pelgrimspad in Leiden, Haarlem en de Bollenstreek is het sterkste leycentrum bij de paardenkastanje op de voormalige binnenplaats van het kasteel. De boom staat er echter niet meer, maar er is wel een energiekruising.

De enige ronde toren zou vroeger de gevangenis zijn geweest en ik voel er wat zwaardere energie, maar het voelt meer als een voorraadkelder dan een gevangenis. Misschien was de gevangenis erboven.

Ik loop nog een keer terug naar de ruimtes in de woontoren om te checken of ik het wel goed gevoeld heb. Daar zit nu een gids die heel graag zijn verhaal wil delen, dus ik laat me informeren over de geschiedenis van het kasteel. Ook vraag ik of er gemarteld werd in de kelder. Dat is niet zeker, maar volgens hem niet ondenkbeeldig, want er werd hier door de heer des huizes ook recht gesproken.

Al met al een boeiende plek met veel historie en verschillende energieën.

Vijfhuizen, Big Spotters Hill

De vorige keer dat ik in de regio was werd mijn aandacht getrokken door de Big Spotters Hill, een opvallende kunstmatige piramideheuvel, aangelegd in 2002 voor de Floriade in Haarlemmermeer. De heuvel is gemaakt van zand en aarde die vrijkwamen bij het uitgraven van het Floriadeterrein en dient als uitzichtpunt over de omgeving. Omdat geometrische vormen bij kunnen dragen aan het ontstaan van krachtplaatsen en ik dat bij verschillende (landschaps)kunstwerken had ervaren (zie: helende kunstwerken), was ik benieuwd hoe het hier zou zijn.

Het is even zoeken hoe ik er het beste kan komen. Uiteindelijk vind ik een grote parkeerplaats aan de zuidkant van de N205. Er staan diverse vrachtwagens voor de weekendrust en ik loop vandaar onder de weg door naar de Groene Weelde aan de andere kant. Daar loop ik naar de piramide. Het voelt hier niet zo aangenaam, ik hoor steeds het verkeer en de omgeving voelt heel druk.

Bij de piramide neem ik een slingerpaadje omhoog in plaats van de brede trap aan de andere kant. Het pad loopt over de helling van de piramide die volop begroeid is met veldbloemen. Bovenop staat een grote holle doos met een stalen frame erop. Met een trap in deze constructie kom ik op het dek. Er zijn enkele hangjongeren en bovenop zit een Indiase dame met haar kinderen spelletjes te doen.
In de verte zie ik de hoogbouw van Amsterdam en vliegtuigen die landen en opstijgen van Schiphol.

Dan pak ik de wichelroede erbij en loop over het dek. Ik verwachtte een kruising in het midden, maar ontdek dat alles gedraaid staat ten opzichte van de omgeving. Ik vind twee parallele energiebanen in ZW-NO richting. De westelijke ligt ongeveer in het verlengde van de lange watergang die hierheen loopt. Dit is een centrale as door het gebied, die eindigt bij het Nationaal Monument MH17.
Loodrecht erop stroomt een andere energiebaan wel in het midden van het dek.
Op de westelijke energiekruising voelt het wel iets rustiger, alsof de drukte me daar minder raakt.
Al met al een heel bijzondere plek, al zal ik het voor de energie niet snel opzoeken.

Informatie:

• Dit artikel is gebaseerd op Krachtplaatsen in Nederland
• Stompe Toren in Spaarnwoude: www.stompe-toren.nl
• Ruïne van Brederode: ruinevanbrederode.nl
• Alle genoemde krachtplaatsen met de exacte coördinaten en een toelichting staan op de krachtplaatsen-kaart.
• De foto’s zijn van mij (Theo), tenzij anders vermeld.