Wie aan Corfu denkt, denkt aan azuurblauw, helder, warm water, mooi weer en prachtige stranden. Maar ook de Michael-Apollo-lijn, de krachtige leylijn die dwars door Europa loopt, bezoekt het eiland. Er zijn dus mooie krachtplaatsen te vinden. Ik beschreef ze al in mijn boek Michael-Apollo-lijn, maar was er zelf nog niet geweest. Goede reden dus om een week van zon, zee en krachtplaatsen te genieten.
De krachtige Michael-Apollo-lijn bestaat uit twee energiestromen, genaamd Apollo en Athena, die beiden over het eiland lopen en elkaar hier kruisen. Ze komen vanuit Italië hier in Griekenland aan en stromen verder naar onder andere Delphi en Athene. De krachtplaatsen waar de energie doorheen stroomt hebben we natuurlijk bezocht en dat leverde heel mooie ervaringen op.

Na een vroege vlucht komen we rond de middag in een warm en zonnig Corfu aan. Het is even druk bij de autoverhuur, waar iedereen met dezelfde vlucht een auto heeft gehuurd, maar we hebben geen haast. Ons hotel in Ipsos is een half uurtje rijden, dus we hebben nog een groot deel van de middag om van het warme, heldere water te genieten.

Paleokastritsa

De volgende ochtend rijden we op ons gemak naar Paleokastritsa (of Palaiokastritsa in de oude spelling). Ondanks dat de echte topdrukte in september over is, blijkt het hier toch wel heel druk. Over een smal weggetje slingeren we tussen de heuvels langs de kust richting het klooster op het schiereiland, helemaal aan het eind van de weg.

De kustlijn kenmerkt zich door groenbegroeide schiereilanden, rotspartijen en grotten, afgewisseld met beschutte baaien met kristalhelder, azuurblauw zeewater en kiezel- of zandstranden. Het blijkt de toplocatie van Corfu, dus rijden hier veel auto’s en vooral bussen met toeristen van hotels en cruiseschepen. In combinatie met de kronkelende smalle weg leidt dat geregeld tot opstoppingen, dus het schiet niet echt op.

Alla wilde hier op het strand blijven, terwijl ik bij Angelokastro zou kijken. Als we bij het strand aankomen, blijkt dit bomvol. Als haringen in een ton zijn het strand en de zee gevuld met badgasten. Dat ziet er niet aantrekkelijk uit, dus keren we om en rijden samen naar Angelokastro.

Angelokastro

Het Byzantijnse kasteel uit de 12e tot 13e eeuw dankt zijn naam aan de aartsengel Michaël (Angelokastro = Kasteel van de Engel). Het kasteel was gebouwd op een bijna onneembare rots ongeveer 300 meter boven de Ionische Zee. Dit was een strategische locatie door het uitzicht over de westkust en de Adriatische route. Het vormde samen met de kastelen van Kassiopi en Gardiki een driehoekig verdedigingsstelsel voor het hele eiland. Ondanks vele zware belegeringen, onder meer door Ottomanen en piraten, is het nooit veroverd. Door veranderde militaire technologie en afgenomen Ottomaanse dreiging raakte het in de 19e eeuw in verval.

Zodra we de zijweg richting Angelocastro nemen wordt het al rustiger, maar het gaat nog steeds niet snel, want ook hier zijn de wegen smal en kronkelen ze de berg op. Het dorp Lakones, waar we doorheen moeten, heeft daarom een eenrichtingsverkeer, dat door stoplichten wordt geregeld en om de zevenenhalve minuut wisselt. We hebben echter geen haast en na het dorp stoppen we bij Bella Vista Viewpoint om op ons gemak van een kopje koffie of een ijsje en een geweldig uitzicht op de kust van Paleokastritsa te genieten.

Daarna gaat het vrij soepel naar Angelokastro, waar we een plekje vinden op de kleine parkeerplaats bij het ticketoffice. Voor tien euro per persoon mogen we omhoog lopen naar de kasteelruïne. We passeren terrassen met oude olijfbomen en het uitzicht wordt steeds indrukwekkender. Boven gaan we door de poort en komen bij een grote boom die lekker schaduw geeft. Daar staat een bord met een plattegrond.

We gaan als eerste naar het kerkje, wat het enige gebouwtje blijkt te zijn dat geen ruïne is. In het eenvoudige kerkje staan afbeeldingen van Aartsengelen Michaël en Gabriël, maar de energie is er niet heel indrukwekkend. Ik vraag de wichelroede om me naar het sterkste punt te leiden en kom uit op een plek tien meter voor de ingang van de kerk. Hier zijn enkele uitsparingen in de rotsen uitgehouwen die eruit zien als graven. De kerk was ooit ook een stuk groter.

Ik ga op die plek zitten voelen en ervaar een subtiele energie die niet heel dominant is, maar mij wel langzaam in een diep gevoel van Zijn brengt.
De plek blijkt een kruising van twee energiebanen: een door de kerk en een loodrecht erop. Nadat we rondgekeken hebben en van het geweldige uitzicht hebben genoten, volg ik de energiebaan die precies door de entree blijkt te lopen. Bij de olijfboom boven de entree en het plateau boven de entree is de aangename energie heel sterk voelbaar.

Op de weg terug zie ik onder de terrassen met olijfbomen de restanten van de kapel van Johannes de Doper (Agios Ioannis). Deze ligt ook op de energiebaan en ik ervaar hier dezelfde zijnsenergie.

Klooster van Paleokastritsa

Het klooster van Paleokastritsa, gewijd aan de Maagd Maria (Panagia Theotokos), ligt spectaculair op de top van een bebost schiereilandje boven de baaien van Paleokastritsa. De oudste voorganger was een Byzantijns klooster uit 1228. Het klooster werd in 1403 door de Genuezen verwoest, in 1469 herbouwd en in 1537 opnieuw beschadigd tijdens de oorlog met de Ottomanen. De huidige gebouwen dateren grotendeels uit de 17e en 18e eeuw.

We wilden bij Bella Vista lunchen, maar het restaurant onderaan de rots ziet er ook prima uit. We zitten er lekker in de schaduw en er is een heerlijk verkoelend briesje.

’s Middags rijden we weer naar Paleokastritsa en daar is het nu een stuk rustiger met auto’s. Vanuit Angelokastro hebben we gezien dat er een parkeerplaats bij het klooster is, dus rijden we daar naartoe. We vinder er een gratis parkeerplekje en lopen verder naar het klooster. Ik had gelezen dat je er alleen in mag met bedekte knieën en schouders, dus ik trek even mijn lange broek aan en Alla neemt een sjaal mee. Bij de ingang staat echter ook een bak met sjaals voor als je die vergeten hebt.

Het kloosterterrein heeft een rustige, beschutte sfeer. Kleurrijke bloemen en verzorgde tuinen geven de binnenplaatsen een bijzondere uitstraling. We bezoeken eerst het museum en het winkeltje. Monniken maken hier nog met een traditionele olijfpers olie, maar die was niet te koop, want dit jaar was er geen oogst om te persen.

In de kerk is het heerlijk koel door de airco. Het gebouw heeft een rijk gedecoreerd koor. Niet alleen de iconenwand, maar ook de rijk versierde altaren aan de zijkant met veel zilveren en gouden ornamenten zijn erg indrukwekkend. Dat geldt ook voor de energie, die ik ervaar als aangenaam krachtig en heilig. Ik voel me er door opgetild en omringd door engelen. Heel indrukwekkend! Buiten het rijk gedecoreerde koor is die energie weer verdwenen.

De Apollo-energiestroom van de Michael-Apollo-lijn zou hier door een steen buiten het klooster lopen, maar waar ik ook kijk, ik zie niets. Als we een ijsje eten bij het naastgelegen restaurant Monastra, vraag ik de bediening ernaar. Die verwijst ons naar de rots die achter het klooster ligt, dus we gaan weer even terug naar het klooster om te kijken.
De rots zelf is niet bereikbaar en ik vraag me af of dit de steen is die Paul Broadhurst en Hamish Miller in hun boek The Dance of the Dragon bedoelde. Met de indrukwekkende energie in de kerk ben ik echter al ruimschoots tevreden over deze plek.

Arillas

De volgende ochtend rijden we dwars door het binnenland naar Arillas aan de westkust. Dit stranddorpje zou uitgegroeid zijn tot spiritueel centrum en een hele fijne energie hebben. Als we er aankomen voelt het inderdaad als een verademing. De energie is er heel relaxed en er is een mooi, breed zandstrand. Het is zo rustig dat de betaalde parkeerplaats vrijwel leeg is en we gewoon aan de boulevard kunnen parkeren. Het strand loopt heel langzaam de zee in, waardoor je heel ver in zee nog kunt staan.
We genieten van de rust en het heerlijk warme water.

Onze volgende bestemming is vast weer heel druk, dus daar komen we het liefst in de loop van de middag weer aan. Daarom doen we lekker rustig aan en nadat we genoeg hebben genoten, lopen we de boulevard af om de omgeving te verkennen. Inas Deli & Café lijkt een belangrijk verzamelpunt voor de spirituele community, want er hangen veel flyers voor yoga, readings, healings, retreats etc. Nog iets verder zien we een visrestaurant, waar we lunchen aan de waterkant.

Kassiopi Castle

Ook dit Byzantijnse fort staat op een strategische rotsheuvel. Van hieruit heb je panoramisch uitzicht op het vissersdorp Kassiopi en de smalle zeestraat van Corfu tussen het eiland en Albanië. De Byzantijnen bouwden hier in de 6e eeuw hun eerste versterking en het kasteel vormde eeuwenlang een sleutelpunt in de verdediging van het eiland. Bij de Venetiaanse overname aan het einde van de 14e eeuw lieten de Venetianen grote delen van het fort slopen, mede als straf voor lokaal verzet. De ommuring is bijna 1,1 kilometer lang, met negentien torens en een gerestaureerde hoofdingang. Binnen de muren staan geen gebouwen meer, maar olijfbomen.

Langs de noordkust rijden we naar Kassiopi. Ik had gezien dat er een parkeerplaats was bij Bataria Beach en die wil ik eerst proberen, voordat we naar de grote, betaalde parkeerplaats in het dorp gaan. De smalle weg gaat door het dorp, over de winkelstraten, tussen de haven en het kasteel naar het noorden. Daar blijkt inderdaad nog één plekje te zijn op de kleine parkeerplaats bij Bataria Beach. Er staat bij dat het alleen voor klanten van Kastro KitchenBar is, dus gaan we daar even een ijsje eten om af te koelen.

Bataria Beach staat op internet bekend als een van de vijf mooiste stranden van Corfu, dus is het ook hier weer bomvol. Ik zie dat sommige mensen erlangs lopen en alleen een selfie maken om op sociale media te laten zien dat ze hier waren. Wat een bijzondere wereld waarin we leven! Het is inderdaad een prachtig baaitje met een kiezelstrandje, maar het relaxte zandstrand in Arillas vinden wij vele malen aangenamer en zie je nergens in de toeristische toplijsten terug. Misschien maar goed ook.

Het fort is alleen toegankelijk via het dorp, dus lopen we terug. Het dorp ziet er wel heel gezellig uit met al die winkeltjes. Het pad naar het fort is een beetje verstopt tussen de huizen en grotendeels onbestraat, ondanks dat het deels met Europese subsidie is gerenoveerd.
Na de grote poort komen we op het binnenterrein dat vol staat met olijfbomen en struiken. Alleen langs de muren loopt een pad. Die muren houden ook de wind tegen waardoor we flink zweten door de hoge temperatuur en het heuvelachtige terrein. Een gat in de wand laat wel wind door en geeft heerlijke verkoeling.

Ik vraag de wichelroede waar de energie is en deze reageert als we halverwege het korte eind zijn. Dat doet hij ook halverwege het korte eind aan de andere kant en in het midden, dus de Athena energiestroom loopt in lengterichting door het midden van het fort.
De eerste keer dat ik de energiebaan kruis voelt het nog vrij subtiel, maar de keren daarna komt de energie heel duidelijk door. Ik ervaar een zijnsenergie en het voelt alsof ik door de aarde zak in een hele diepe, grote ruimte, waarin het veilig voelt en niets invloed op mij heeft.
De laatste keer ontmoeten we de energie in het midden van het kasteel. We zoeken allebei een steen langs het pad om op te zitten. Alla ontvangt haar boodschappen met automatisch schrift in haar notitieboek. Ik sluit mijn ogen en ervaar wat er gebeurt. Ik raak ik een andere dimensie, waar niets ertoe doet. Gewoon Zijn in eenheid met de krekels en de golven tegen de rotsen in de verte. In deze diepontspannen toestand krijg ik een heel gelukzalig gevoel. Ik zit lekker in de schaduw, maar voel heel bewust de zweetdruppels over mijn lijf lopen. Ik zie hoe de wereld eigenlijk volmaakt is, met alle mensen en zielen die op hun eigen manier op zoek zijn naar geluk en zingeving. Wat een heerlijke plek!

Varen en zwemmen

De volgende dag gaan we niet op zoek naar krachtplaatsen, maar huren we een bootje en varen daarmee langs de rotsachtige kust richting Kassiopi. Op verschillende plekken gaan we voor anker en zwemmen in het kristalheldere water. We zien vele kleurrijke visjes. Jammer dat we geen snorkel meegenomen hebben. Gelukkig kan ik met mijn 360-camera ook onderwater filmen en dat levert een mooi beeld op.

Na een heerlijke middag leveren we de boot weer in en wacht ons een vervelende verrassing. Ze vinden dat de schroef beschadigd is doordat we een rots geraakt zouden hebben. Ik weet zeker dat dat niet het geval is en laat de foto zien die ik vooraf gemaakt heb. Daarop is de vermeende beschadiging echter niet te zien. Wat ik ook inbreng, men blijft herhalen dat ik de schade heb veroorzaakt. Die onterechte beschuldigingen triggeren bij mij wel een oude emotie.

Ik vertrouwde erop dat alles goed zou komen, maar concludeer op een gegeven moment dat er geen ontkomen aan is en verdere strijd geen zin heeft. Ik betaal de schade en laat het verder los.
De herinnering aan het gevoel in Kassiopi Castle gisteren, dat de wereld volmaakt is, komt op en ik kijk vanuit dat perspectief terug op de situatie. Het was een mooie les om ook in dit soort situaties mijn innerlijke rust te behouden.

Heilige Klooster van Panagia Vlacherna

Dit klooster op een klein eilandje dat via een korte stenen pier met de kust bij Kanoni is verbonden, werd in 1685 gesticht en gewijd aan de Maagd Maria. Panagia Vlacherna verwijst naar het beroemde Blachernae-heiligdom in Constantinopel (het huidige Istanbul), een van de belangrijkste Mariabedevaartsoorden uit het Byzantijnse Rijk.
Tot 1980 was het een nonnenklooster. Tegenwoordig wordt alleen het kleine kerkje van het klooster gebruikt en is er een souvenirwinkeltje. Het opvallende klooster is een van de beroemdste en meest gefotografeerde plekken op Corfu, wat naast veel toeristen ook met enige regelmaat filmproducenten aantrekt.

Voor vandaag zijn wolken en mogelijk buien voorspeld, dus een mooie dag om de stad te verkennen. We rijden eerst iets verder, naar het schiereiland Kanoni en parkeren op de grote parkeerplaats bij het einde van de landingsbaan van het vliegveld. Hier komen veel toeristen om over de dam te lopen tot net onder de aankomende vliegtuigen. Wij nemen de andere, korte dam naar het klooster.

Ik loop er met de wichelroede omheen en vind de Athena energiestroom die vanuit Muiseiland schuin door het klooster loopt. Het kerkje ligt op deze energiebaan en ik ervaar er een uitbundige levensenergie. Het ziet er uit als een bron vanwaaruit de levensenergie opspuit, of een uitbundige bos bloemen. Ik vraag naar de situatie van gisteren en die laat zich zien als een verwelkt bloemetje in een uitbundige bos, dat alleen opvalt als je er naar zoekt. Indrukwekkende energie voor zo’n klein kerkje!

Pontikonisi (Muiseiland)

Op dit kleine, groene, iconische eilandje staat sinds de 11e of 12e eeuw de kleine Byzantijnse kapel gewijd aan de Transfiguratie van Jezus. Ooit stonden er omheen ook kleine huisjes van de monniken die er woonden. Nadat de laatste monniken rond 1915-1916 het eiland verlieten, raakten de verblijven in verval en verdwenen ze.
De naam ‘Muiseiland’ dankt het aan de vorm van het eilandje van bovenaf, of aan de witte trap naar de kapel die van afstand op een muizenstaart lijkt. Volgens de Griekse mythologie is Pontikonisi het versteende schip van Odysseus. Poseidon zou uit woede zijn schip in een rots hebben veranderd.

We nemen vanaf de pier bij het klooster de boot naar het eiland. het eerste wat opvalt zijn de vele krekels. Nadat we het eiland rondgelopen hebben, lopen we omhoog naar de kapel. Binnen ervaar ik geen bijzondere energie, dus ga ik op het terras met de wichelroede op zoek.
De energiebaan loopt voor de kapel langs en is het beste voelbaar bovenaan de trap en bij de picknicktafel. Daar voel ik een diepe ontspanning, maar niet zo krachtig als bij het klooster. De oorspronkelijke energie van de plek heeft vooral vitale levensenergie. Ik kijk nog eens goed naar de ontspannen energie en zie dat er ook een soort van gelatenheid in zit, zo van: je zit op een eiland en kunt toch geen kant op.

Wanneer we weer beneden zijn zoek ik de energie weer op en voel dat die daar inderdaad veel vrijer en vitaler is. Tot de boot er weer is baden we in deze energie.

Tempel van Artemis

De tempel van Artemis op Corfu is gebouwd rond 580 v.Chr. en wordt beschouwd als de eerste volledig in steen gebouwde Dorische tempel; eerdere Griekse heiligdommen waren vaak van hout en/of baksteen gemaakt. De tempel is gewijd aan de godin Artemis, godin van de jacht en tweelingzus van Apollo.
Het meest bijzondere overblijfsel zijn de restanten van het westelijke fronton, met een imposante Gorgon Medusa, geflankeerd door panters, die gezien werden als bewakers van de tempel. Deze restanten liggen nu in het Archeologisch Museum van Corfu. Op de locatie vind je alleen nog wat funderingen en enkele stenen restanten.

Op de weg naar Kerkyra maken we nog even een tussenstop bij de tempel van Artemis. Deze ligt bij het Heilig Klooster van de Heiligen Theodoros en Georgios de Trofee-drager in Stratia. De restanten van de tempel liggen in een afgesloten grasveld achter het klooster. Ik loop met de wichelroede over de weg die erlangs loopt en halverwege reageert deze. Het is direct voelbaar: de energie schudt me door elkaar, alsof alle ruis uit mijn systeem geschud wordt. ‘Het leven is goed’ blijft er over.

Ik kijk verder en ontdek dat dit het begin was van een hele brede energiebaan. Ik zoek het midden op en dit is een aangenaam plekje in de schaduw, bij enkele grote blokken in het grasveld beneden. Het barst hier van de levensenergie en mijn hele lichaam tintelt van blijdschap. Leef! Leef! Leef! hoor ik. Wat een indrukwekkende plek!

Het zou ook een kruising zijn van de Apollo- en Athena-stroom, dus ik zoek de Apollo-stroom op en vind die energiebaan inderdaad in lengterichting van de tempel, naast de ingang van het klooster. Deze energie is veel zachter, alsof ik dobber in het water.
Van de Apollo en Athena stromen wordt wel gezegd dat ze de mannelijke en vrouwelijke energie vertegenwoordigen. Dat onderscheid is hier goed te voelen, maar dat Apollo zachter voelt dan Athena vind ik raadselachtig.

Kerkyra (Corfu-Stad)

Kerkyra, dat in de volksmond ook wel Corfu-stad wordt genoemd, is de hoofdstad en het belangrijkste centrum van het eiland. De oude stad van Corfu is UNESCO werelderfgoed en heeft veel typisch Venetiaanse gebouwen en ook Engelse en Franse invloeden.
Op een kaap aan de oostkant van de stad staat het oude Venetiaanse fort. Oorspronkelijk stond hier de oude stad Corfu uit de Byzantijnse periode. Zij noemden het Koryfo , vanwege de twee toppen die de rots op de kaap heeft, dat later verbasterd is tot Corfu. Na verovering door de Venetianen vervingen zij de versterkingen door fortificaties naar eigen ontwerpen maakten een slotgracht die van het fort een kunstmatig eiland maakte. Het fort hield stand bij alle Ottomaanse aanvallen, maar werd grotendeels verwoest toen de bliksem in 1718 de kruitopslagplaats trof. Daarna werd het herbouwd.

In Kerkyra parkeren we op het centrale plein en lopen naar het Oude Fort. Het lijkt alsof alle historische plekken dezelfde entreeprijzen hebben, hier ook tien euro per persoon. Ik ga meteen op zoek naar de Venetiaanse put waar de Athena-stroom doorheen stroomt. De put staat op een plateau enkele trappen boven de begane grond. Er is inderdaad een energiebaan, maar de energie valt me tegen.

De lucht wordt ondertussen snel zwart, dus lopen we snel naar de top met de vuurtoren, voordat het gaat regenen. Ik zie een heldere onweersflits op het water en tel de tijd tot het gaat donderen. Eenentwintig seconden, dus het onweer was zeven kilometer verderop. Heel indrukwekkend om te zien en gelukkig trekt het weg naar Albanië en blijft het bij ons droog.

Op de top genieten we van het prachtige uitzicht over Corfu, de stad, de schepen in de baai en het langstrekkende onweer. Het pad naar de top loopt langs het Britisch Hospital, dat in de Tweede Wereldoorlog door Italianen en later door Duitsers gebruikt werd om mensen te martelen. Dat is in de energie achtergebleven en het gebouw staat daardoor bekend als het meest spookachtige gebouw van Griekenland.
Op de weg terug probeer ik zo dicht mogelijk bij het gebouw te staan en kijk nieuwsgierig hoe het daar voelt. Ik ervaar een deprimerende energie, maar geen horror.

Na een ijsje op het terras bij het café bezoeken we Saint George’s Church, een grote tempelachtige kerk op het terrein. Ik ervaar er een neutraliserende energie en zie drie afbeeldingen waarvan ik denk dat het Aartsengel Michaël is, maar het blijkt achteraf Sint Joris te zijn. Beiden worden meestal afgebeeld terwijl ze een draak doden, maar Michaël heeft altijd vleugels en Sint Joris wordt meestal afgebeeld op een paard. Sint Joris is in het Engels Saint George, dus het is ook logisch dat die hier te zien is.

Na het Oude Fort lunchen we langs de Liston-promenade en lopen daarna door de oude stad met de smalle straatjes en vele winkeltjes. Op een gegeven moment komen we bij de Heilige Kerk van Sint Spyridon en kijken er even binnen. De kerk zit vrij vol, maar er is geen dienst. We lopen naar de ruimte rechtsvoor, waar we een soort zilveren sarcofaag zien. Dan komen twee Orthodoxe priesters, die de klep van de sarcofaag openzetten en enkele rituelen uitvoeren. Voor ons staan enkele mensen en de eerste begint in de kist te zoenen en lijkt daarna iets uit te spugen, maakt een kruisteken op zijn borst en loopt weg. De tweede volgt, waarna ik zie dat de mensen uit de kerk in een rijtje achter ons staan. Daarom stappen we uit de rij en kijken nog even met verbazing naar dit tafereel.

Weer buiten ben ik toch nieuwsgierig wat we net gezien hebben en vraag het aan AI. Die weet me te vertellen dat in de sacofaag de gemummificeerde overblijfselen van Sint Spyridon liggen. Via de glazen binnenkist worden de relieken gekust. Het spuuggebaar dat ik zag zou het ‘ftou ftou‘ritueel uit de Griekse folklore kunnen zijn. Daarin blaast of zegt men drie keer een zacht pffff- of tft-geluid om het boze oog, de duivel of negatieve energie af te weren en zegen te vragen over de handeling.
Het blijft wonderlijk om te zien met welke creativiteit mensen rituelen vormgeven om zich te verbinden met het hogere en het kwade af te weren.

Mon Repos Park

Mon Repos is een historisch park en voormalig koninklijk zomerpaleis ten zuiden van Corfu-stad, gebouwd in de Britse periode (1828–1831) als zomerresidentie voor de Britse gouverneurs. Het paleis diende later als zomerverblijf voor de Griekse koninklijke familie. In 1921 werd prins Philip, de echtgenoot van de Britse koningin Elizabeth II, er geboren.
Op het terrein van Mon Repos stonden al in de oudheid belangrijke heiligdommen van het antieke Corfu. Binnen het park bevinden zich de ruïnes van het Heraion (het heiligdom van Hera uit de 8e eeuw v.Chr.) en de opvallend goed bewaarde Dorische tempel van Kardaki uit het einde van de 6e eeuw v.Chr.

De volgende dag wil Alla nog wat meer zien van de gezellige stad en ik stel voor om dan eerst naar het Mon Repos Park te gaan, waar we gisteren langs reden. Daar kunnen we lekker in de schaduw lopen en zien we ook nog wat oude tempels.
We parkeren in een straatje bij de hoofdingang en lopen naar het Heraion, het heiligdom van Hera, de godin van het huwelijk, vrouwen, gezin en geboorte, en echtgenote van Zeus. We komen een bord tegen, maar zien nog geen tempelresten. Daarom vraag ik de wichelroede om mij naar het krachtigste punt te leiden en telkens kom ik op een plek waar niets ligt. Het is er heel rustig, maar niet echt bijzonder.

Ik loop weer terug naar de kaart en zie dat er inderdaad geen resten van de tempel zijn, maar wel van andere gebouwen. Iets voorbij de tempel van Hera liggen restanten van de tempel van Apollo. Daar voel ik wel een krachtige zijnsenergie.
Nog interessanter zijn de drie reuzengummibomen die iets verderop staan. Ik ga bij de eerste staan en deze voelt heel authentiek. Hij laat zich in niets door mij beïnvloeden en is helemaal zichzelf. Als een vredige autoriteit kijkt hij naar ons. Mooi om te ervaren!

Helemaal aan het eind van het park ligt de Tempel van Kardaki, waar wel nog duidelijke resten van over zijn. Er loopt een energiebaan schuin doorheen en nog een door de zuilen. De energie is echter niet heel spectaculair. Via het paleis, dat nu een museum is, verlaten we het park weer en rijden naar de stad. Daar wandelen we door de oude stad, shoppen in de winkeltjes en eten een hapje op een terras.

De laatste volle dag doen we rustig aan. ’s ochtends liggen we voor het eerst langs het zwembad en ’s middags laat ik mij masseren en zwemmen we voor de laatste keer in zee.
Met een ritueel laat in gedachten de energie van de krachtplaatsen nog eens langskomen. Daarbij visualiseer ik dat ik op elke krachtplaats de energie als een gekleurde bal in een schaal leg. Nadat ik alle krachtplaatsen heb bezocht, meng ik de ballen en kijk wat daaruit is ontstaan. Het is een energie van levensvreugde vanuit overgave en zijn. Dat neem ik mee naar huis!

De volgende dag rijden we naar het vliegveld, leveren de auto in en vliegen terug naar Nederland. Het vliegtuig maakt een mooi rondje boven Kerkyra, zodat we mooi de bezochte plekken kunnen zien.

Leuke 360-graden overzichtsfilmpjes vind je in mijn instagram-post:

View this post on Instagram

Informatie:

• Michael-Apollo-lijn (informatie, de speciale kaart en het boek)
• Alle genoemde krachtplaatsen met de exacte coördinaten en een toelichting staan op de algemene krachtplaatsen-kaart en op de speciale Michael-Apollo-kaart.
• De foto’s zijn van mij (Theo), tenzij anders vermeld.