Ik kreeg een uitnodiging van Marian Cornelisse om met haar enkele krachtplaatsen in Almere te bezoeken. Bij krachtplaatsen denken we vaak aan oeroude plekken waar mensen al duizenden jaren bij elkaar komen, niet aan een plek in een polder van 50 jaar oud. Toch bleken er hele bijzondere en verrassend krachtige plekken te zijn.

Wilgenbos

Zuidelijk Flevoland werd in 1968, als laatste van de Zuiderzeewerken, drooggelegd. Vanaf 1976 ontstond daar de nieuwe stad Almere, die in de loop der tijd uitgroeide tot ruim 200.000 inwoners. De stad is vernoemd naar het prehistorische zoetwatermeer dat in de middeleeuwen door een reeks stormvloeden en landafbraak veranderde in de Zuiderzee.
Bij de bouw van dijken werden gevlochten matten van wilgentakken gebruikt. Deze liepen na de drooglegging spontaan uit en brachten zaadvorming op gang, waarna wilgen het gebied snel koloniseerden. Hierdoor ontwikkelde zich een dicht wilgenbos rond een voormalige zandwinplas. Het gebied maakt deel uit van Nationaal Park Nieuw Land en staat via natuurstroken in ecologische verbinding met het grote natuurgebied van de Oostvaardersplassen.

Na een kop koffie en kennismaking rijden we allereerst naar het Wilgenbos. We parkeren op de parkeerplaats langs de Grote Vaartweg en lopen daar het bos in. Met een brug passeren we een grote sloot en 100 meter verder zien we links een grote veelstammige wilg. Om erbij te komen, moeten we van het pad af, door het platgeslagen riet en de brandnetels, die nu geen echt obstakel vormen. In de zomer zijn dit belangrijke hindernissen.
Marian heeft met Nashaira de Maanspiegeling opgericht, en samen hebben ze deze wilg en de andere krachtplekken gevonden en op deze plekken ceremonies gedaan.

Moederwilg

Aangekomen bij de wilg, waarvan een groot aantal dikke stammen zijn afgescheurd en nu via de grond verder groeien, voel ik direct al de heerlijke, krachtige energie. Het voelt als een warme moeder die zich over de omgeving ontfermt. Het verbaast me daarom niet dat Marian haar de Moederwilg noemt.
Ze pakt haar trommel uit haar rugzak en begint te trommelen. Het voelt alsof dit de energie nog verder versterkt en ik vraag de boom of deze een boodschap voor mij heeft. Je mag hier helemaal jezelf zijn, krijg ik door. Wat een indrukwekkende plek!

Ik check nog even de energiebanen, voor zover ik rond de boom kan lopen, en merk dat er een groot aantal elkaar in de boom kruisen.
Wanneer we weer terug willen, sta ik aan de kant van het pad naast de boom en herinnert Marian zich dat ze op die plek tijdens een ceremonie kristallen in de grond heeft gestopt om de energie nog verder te bekrachtigen. Dat is inderdaad voelbaar!

Heilige Eik Duir

Bij de Oosterwoldschool Sofia staat een kleine Heilige Eik met een bijzondere geschiedenis.
Het is een zaailing van een Heilige Eik die in Almen heeft gestaan. Op het kerkplein van Almen vond in 1472 de eerste gedocumenteerde heksenverbranding van Nederland plaats. Theatermakers De Achterhoek heeft hierover een theatervoorstelling gemaakt en Marian Cornelisse was hier erg door geraakt. Ter ondersteuning van de theatergroep kocht ze het eikenboompje, een nazaat van de Heilige Eik. Daarmee wilde ze een krachtplaats in Almere creëren.

Het Eikenboompje is vervolgens ingezegend door Wijzen, Sjamanen en Indiginous uit de hele wereld, vier dagen lang, zeven keer (zie Roots of the Earth en KIVA). Het boompje vond bij de Oosterwoldschool Sofia de juiste plek om uit te groeien tot een volwassen Heilige Eik. De ceremoniële inzegening op 21 december 2024, tijdens het planten van het boompje, stond in het teken van wederkerigheid in het leven met de Heilige Bomen en de natuur.
Er werd een connectie gemaakt met de aloude Kennis en Wijsheid van onze voorouders in Nederland en Europa. De eik fungeerde volgens de druïden als bewaker van verloren oude Wijze Kennis. In hun Heilige Bomenleer (Ogham) noemden zij de eik ‘Duir’. Dit betekent: Poort naar Kennis en Wijsheid van de andere wereld. De naam ‘druïde’ is ervan afgeleid. Het boompje in Almere kreeg daarom ook de naam Duir. Met andere woorden: dit eikje zal als verbinder tussen Hemel en Aarde een mooie energie gaan uitstralen naar de school en de omgeving.

Klein maar wijs

Van het Wilgenbos rijden we naar Oosterwold, de duurzame, ecologische wijk aan de oostkant van Almere. De school bestaat uit twee staalbouwloodsen en Duir staat in de hoek van het perceel, bij de weg. Het valt me op hoe klein het boompje nog is. De beschermpaaltjes eromheen zijn groter.
Wel markeert het boompje een energiekruising en voel ik er een zuivere energie. In de energie zie ik al een grote, stoere boom en voel ik volledige overgave dat dat nu nog niet is. Het voelt als volledige acceptatie van het NU, zonder ongeduld of drang om sneller de toekomstige potentie te willen realiseren, zoals wij mensen dat zo goed kennen.
Het boompje is klein, maar heeft de wijsheid van een grote eik. Oordeel niet over een levend wezen op basis van de buitenkant, laat hij mij zien.

Marian laat twee andere plekken zien die ze overwogen hebben voor de boom. De eerste is tussen beide loodsen en daar is ook een energiekruising. De energiebanen blijken precies door beide gebouwen te gaan.
We lopen weer terug naar de boom en Marian doet weer een trommelritueel. Ik voel een koesterende, ontfermende, liefdevolle energie.

Cirkelbos

Als tegenhanger van de strakke geometrie van Zuidelijk Flevoland, werd in 1978 het Cirkelbos in Almere Haven aangelegd. Hierin vind je verschillende cirkelvormige patronen. Daarnaast meandert de Gooimeerbeek met kwelwater door het bos en bevindt zich hier het Museumbos. Dit is een verzameling van tien ‘boskamers’ met landschapskunstwerken, zoals Het Labyrint, In Eenzaamheid en een uitkijkberg. Deze boskamers werden vanaf 2002 aangelegd ter ere van Almere’s 25-jarig bestaan, met elk een eigen thema over tijd, natuur en verandering. Samen vormen ze een openluchtmuseum.

Het Labyrint

In het cirkelbos gaan we allereerst naar Het Labyrint. Het is een labyrint zoals ik nog nooit gezien heb. Het is enorm groot en het pad loopt over een wal met haagbeuken. Normaal loop ik een labyrint altijd met een vraag, maar dat zou nu een lange wandeling zijn, dus volg ik Marian naar het centrum. Daar gaan we staan voelen. Ik voel een energie van leven en Zijn. Het voelt hier als een andere wereld, waar geen gedoe is, geen disharmonie, en geen geduw en getrek. Marian verwoordt het als diepe sereniteit en daar kan ik me helemaal in vinden. Wat een bijzondere plek!
Terwijl ik naar de buitenkant loop om een foto te maken, loopt Marian met haar trommel een rondje.

Knotwilgencirkel

Vervolgens rijden we naar de Musweg, waar we parkeren aan het begin van het IJsvogelpad. Vanuit dat pad gaan we rechtsaf het bos in en volgen het pad tot Marian me het bos in leidt naar een cirkel van knotwilgen. Die vond ze ooit toen ze door het bos aan het struinen was. De knotwilgen zien er niet zo florissant meer uit. Een deel is afgebroken. De energie in de cirkel is naar binnen gekeerd en nodigt mij uit hetzelfde te doen. Marian voelt dat de cirkel niet in zijn volle potentie kan zijn, de plek voelde vroeger krachtiger. Het voelt voor mij als een metafoor voor deze plek: onzichtbaar en overgroeid door veel grotere bomen. De energiekruising is ook niet zo sterk.

In Eenzaamheid

We lopen verder door het bos en komen bij het museumstuk In Eenzaamheid. ‘Je loopt er naartoe over een pad dat steeds smaller wordt. Aan het eind is een deurtje, dat je aan de binnenkant kunt afsluiten. Daar is het bos van jou alleen.’, staat erbij.
Ik loop het pad en het pad wordt steeds smaller, waardoor mijn aandacht naar binnen gericht wordt. Het voelt als het pad van de lichtwerker die zijn aandacht verschuift van de buitenwereld naar zijn binnenwereld. Halverwege begint de zon ineens te schijnen en voel ik mij één met de hele wereld en heel gelukkig. Bij het deurtje aangekomen, zie ik erachter twee mensen. Het pad naar binnen leidt dus niet naar eenzaamheid, maar naar licht, eenheid en geluk.

Achter de muur met het deurtje ligt een cirkel van boomstammen. Daar kruist de energiebaan over het pad met een andere energiebaan. De energie is er dus heel erg fijn. Wat een bijzondere plek weer!
Er zijn nog meer interessante boskamers in het museumbos. Vooral de spiraalberg lijkt me interessant, want daar heb ik eerder mooie exemplaren van gevonden (zoals in Monster en Barendrecht). Volgens Marian is de energie er echter niet bijzonder.
Ik breng haar naar huis, waar we even een boterhammetje eten in ik haar bedank voor de verrassend indrukwekkende krachtplaatsen in dit nieuwe land.

Groene Kathedraal

De Groene Kathedraal is een landschapskunstwerk van Marinus Boezem, aangelegd als levende replica van de Notre-Dame van Reims.
De kathedraal wordt gevormd door 178 Italiaanse populieren, exact op de plekken van de zuilen van de kathedraal van Reims, met betonnen paden die de kruisribgewelven weerspiegelen.
In het naastgelegen bos werd de Contra-Groene Kathedraal aangelegd. Dit is een open plek, een uitsparing in het bos met dezelfde contouren als de Groene Kathedraal.

Kathedralenpad

Onderweg naar huis ga ik eerst nog even langs de Groene Kathedraal. Het is wel even zoeken hoe daar te komen. Aan de noordkant kun je, met de auto, via het Kathedralenpad dichtbij komen. Ik ben wel wat in verwarring over dit pad, want het lijkt een fietspad, maar na wat puzzelen met de borden kom ik tot de conclusie dat het toch echt ook voor auto’s bedoeld is. Het eindigt met een lus, waar inderdaad auto’s staan. Vandaar is het een klein stukje naar de Groene Kathedraal. Ik loop eerst de cirkelbrug op om een overzichtsfoto te maken. Op de brug staat een uitspraak van Marinus Boezem: ‘Toen dacht ik: een stad zonder geschiedenis heeft een kathedraal nodig’.

Bij de kathedraal zelf vind ik energiebanen bij elke bomenrij en door de as van de kathedraal. Wanneer ik richting het koor loop, kom ik steeds meer dwarslopende energiebanen tegen. Ik ga er eens staan om de energie in me op te nemen. Het voelt als groots en ontzagwekkend. De energie probeert mij op te tillen en groot te maken, maar ik voel me hier juist klein en geaard in deze kathedraal die naar de hemel reikt.
Dat is bijzonder en heel anders dan bij krachtplekken waar je je vanzelf groot en krachtig voelt.
In de cirkelvormige kop van de kathedraal voel ik me geborgen en zodra ik uit de kathedraal stap, voelt het weer neutraal. Heel bijzonder!

Contra-Groene Kathedraal

Vervolgens loop ik naar de Contra Kathedraal. Die is indrukwekkend groot en lijkt veel groter dan de kathedraal zelf. Ik vind er energiebanen door de as en drie dwars. Op een kruising in het koor blijf ik staan en voel een aangename leegte. Ik vraag me af of dat overal is en loop naar een willekeurige plek. Daar voelt het iets minder, maar terug op het pad voel ik het wel weer heel duidelijk. Eigenlijk voelt dit voor mij aangenamer dan in kathedraal.
Zodra ik uit de Contra Kathedraal ben, voelt het ook hier weer neutraal.
Ik verlaat deze unieke plek en sluit hiermee een verrassend mooie dag in Almere af.

Informatie:

• Marian Cornelisse is erkend therapeut bij Praktijk Munera
• Alle genoemde krachtplaatsen met de exacte coördinaten en een toelichting staan op de krachtplaatsen-kaart.
• De foto’s zijn van mij (Theo), tenzij anders vermeld. (Soms zijn met AI mensen verwijderd.)