In het boek Leylijnen en leycentra in de Lage Landen staat een leycentrum op het eilandje in het Quackjeswater bij Rockanje. Ik wil (voor mijn eigen boek) alle plekken uit dit boek bezocht hebben, maar omdat het eilandje niet bereikbaar is, stond deze plek vrij laag op mijn wensenlijstje. Ten onrechte, want Robin de Jager mailde mij dat hij altijd een enorme aantrekkingskracht voelt om daar te gaan wandelen en vroeg mij of ik er meer van wist. Zo maakten we een afspraak om er samen te wandelen.
Dat resulteerde in een dag langs verrassend fijne krachtplaatsen op de eilanden van Zuid-Holland en Zeeland.

Quackjeswater, Rockanje

Het Quackjeswater is een oud duinmeer in Voornes Duin, dat ontstond toen een nieuwe duinenrij een oude kreek van de zee afsloot. In de jaren 30 werd het water in het kader van de werkverschaffing uitgediept, omdat het dreigde te verlanden. Sindsdien omgeeft een uniek elzenbroekbos het meer. De combinatie van kalkrijke duinen, natte valleien, moeras en rijke vogelstand maakt het gebied uitzonderlijk soortenrijk en biedt in elk seizoen een andere natuurbelevenis.
De naam verwijst waarschijnlijk naar de kwak, een nachtreiger die hier vroeger talrijk was, en sindsdien is het gebied beroemd om koloniën van lepelaars en zelfs de eerste Nederlandse broedplek van de kleine zilverreiger.

Ik rij naar Robin en na een kopje koffie bij hem in Rockanje, rijden we naar de parkeerplaats bij het Quackjeswater.
We lopen het bos in en nemen het smalle paadje aan de oostkant van het meer. Ik voel meteen een heerlijke, rustgevende energie, wat voor Robin heel herkenbaar is. Het paadje slingert door het afwisselende bos, met moeras in de lage delen, dat nu vrij droog is. Soms zien we een indrukwekkende eik.
We zijn tijdens het lopen druk in gesprek, maar op een gegeven moment vraag ik om even stil te staan en te voelen, want ik merk dat de fijne energie weg is. Als we weer verder lopen, komt deze bij een mooi plekje weer terug. Het pad loopt hier langs een uitloper van het meer. Er staat een bank, waar je heerlijk van de energie, en tegelijk van een prachtig uitzicht, kunt genieten.

Eiland

Aan de westkant is een plek waar we het meer kunnen zien en de wichelroede wijst inderdaad naar het eiland in het midden. Als we bijna rond zijn gelopen, komen we bij het officiële uitkijkpunt. Ook hier ervaren we fijne energie en een prachtig uitzicht op het hele meer. Ik zie, met de verrekijker die hier staat, in de verte enkele vogels. Volgens Robin en een andere bezoeker is er nu echter niet zoveel te zien als normaal.

Tenslotte lopen we nog een rondje aan de oostkant, nu via een breder pad dat wat verder van het meer ligt. Robin vindt dit het fijnste deel en het voelt voor mij ook heel sereen. Ik zie er veel kronkelende bomen, een mooie bevestiging van de energie die voelbaar is.
Van onbekend en onbemind is dit voor mij zeker een verborgen parel geworden.

Heiligdom van de Martelaren van Gorcum

Na robin weer thuis afgezet te hebben, rij ik naar Brielle. Na mijn eerdere bezoek aan Brielle las ik pas over het bedevaartsoord van de Martelaren van Gorcum, dus nu ik in de buurt ben, ga ik daarheen.

In het begin van de Tachtigjarige Oorlog, in 1572, werd een groep van negentien geestelijken uit Gorcum gevangengenomen en opgehangen in de turfschuur van een klooster net buiten Brielle. Dit gebeurde nadat ze geweigerd hadden hun eigen geloof af te vallen. In 1867 werden de Martelaren van Gorcum heilig verklaard, waarna Brielle uitgroeide tot de bekendste bedevaartsplaats van Zuid-Holland.
In 1880 werd de turfschuur vervangen door een houten kapel met omgang, waarmee het martelveld als heilige binnenplaats werd gemarkeerd.

Begin 20e eeuw werd de kwetsbare houten omgang vervangen door een carré van gewapend beton. Vervolgens kwam op het martelveld een natuurstenen ciborium, een koepelvormig monument met buitenaltaar, precies op de plek van de oorspronkelijke schuur. Ten slotte werd de kapel vervangen door een bakstenen bedevaartskerk aan de andere kant van het martelveld.
Binnen de omgang ligt ook de oorspronkelijke visvijver van het klooster. Die diende primair voor het houden van vis voor de vastendagen, zodat er op vleesloze dagen toch eiwitrijke voeding beschikbaar was. Volgens de overlevering zijn de beenderen van de Martelaren van Gorcum, na opgraving in dit water gewassen, waardoor dit water geneeskrachtig zou zijn geworden en de vijver de naam ‘Heilige Put’ kreeg.

Vleermuizen

Ik parkeer bij de ingang van de kerk en eet eerst rustig mijn broodje op, terwijl ik wacht tot de kerk om 13:00 uur opengaat.
Binnen word ik vriendelijk ontvangen en vragen ze of ik voor de mis kom. Ik leg uit dat ik zoek naar krachtplaatsen en dat maakt ze meteen enthousiast. Een vrouw begeleidt me naar de omgang rond het martelveld en vertelt alles over de historie. In het martelveld zijn nieuwe lindebomen aangeplant. Er staan ook nog twee grote dode bomen, die niet weg mogen omdat er vleermuizen in zitten, die eerst een nieuwe plek moeten vinden.

Ik loop een rondje door de omgang. Fijn dat die overdekt is, want er komt een flinke bui met stortregen en wind over. Ik vind energiebanen door de as en kruisingen in het ciborium en de vijver. Bij het kruis aan het eind voel ik een energie van mededogen. Hier stond ooit de houten kapel.

Ciborium

Voordat de vrouw wegloopt, vraag ik of ik bij het altaar onder het ciborium mag staan, want er staat een bordje met het verzoek de binnentuin niet te betreden. Dat mag en samen lopen we erheen. Ze blijft maar vertellen, tot ik zeg dat ik even wil voelen, waarna ze me alleen laat. Als ik probeer de energie onder woorden te brengen komt het woord heilig en ik voel me gezegend. Waar de energiebaan door de omgang loopt, voel ik de energie ook. Iets verder, bij de vijver voelt wat spannender. De oorspronkelijke energie voelt echter als een voedingsbron voor leven, vooral vanwege het zoete water dat hier ooit uit de grond kwam.

Weer terug in de kerk loop ik naar de ingang. Aan weerszijden is nog een ruimte, waar ik nieuwsgierig even binnen kijk. De ene is een Mariakapel met warme energie. De andere een biechtruimte en die voelt spannend. Ik zie voor me hoe mensen het spannend vinden om hier oprecht te biechten.
Terwijl bij het altaar de mis begint voor slechts enkele mensen, bedank ik de gidsen voor het bezoek en verlaat de kerk.

Ringwalburg, Burgh

Vanuit Brielle, op het voormalige eiland Voorne rij ik, via het eiland Goeree-Overflakkee naar Schouwen-Duiveland. Daar ligt bij Burgh een mooie Ringwalburg.

In de 8e eeuw ging het in Zeeland economisch voor de wind dankzij productie van zout en wol. In die tijd werd de Europese kust ook geteisterd door plunderende Vikingen. Om zich daartegen te beschermen zijn in Zeeland ringwalburgen aangelegd. Dit waren ronde verdedigingsburchten met gracht, aarden wal en houten palissade. In vredestijd waren ze doorgaans niet permanent bewoond, maar vanaf de 10e eeuw werden ze veelal wel bebouwd. Er waren in Zeeland vijf ringwalburgen: Oostburg, Oost-Souburg, Middelburg, Domburg en Burgh. Die van Burgh is het meeste in zijn oorspronkelijke staat bewaard gebleven. Archeologen hebben er uitgebreid onderzoek gedaan en begin deze eeuw is de ringwalburg in Burgh gedeeltelijk gereconstrueerd. 

Energiekruising

Vanuit de parkeerplaats bij de supermarkt in Burgh loop ik naar de Ringwalburg. Het eerste wat ik zie is de gereconstrueerde wal en over het pad loop ik erdoorheen, richting het centrum. Er loopt ook een energiebaan over dit pad en ik vind een energie kruising ongeveer zes meter voorbij de driesprong. Door de wind is het wel lastig om mijn wichelroede in bedwang te houden, op deze open plek. Als ik een rondje om dit punt loop kom ik acht energiebanen tegen, dus het centrum markeert een kruising van vier energiebanen.

Ik ga er staan en sluit mijn ogen om me te concentreren op mijn gevoel. De energie is heel sterk en de plek voelt als een oorsprong, als maagdelijke grond. Nu even niets, zegt het tegen mij. Het voelt heerlijk!
Via een ander pad verlaat ik deze bijzondere plek en over de Kerkstraat loop ik weer terug naar de auto.

Dikke Toren, Zierikzee

Vanuit Burgh rij ik via Zierikzee naar huis. In Zierikzee wil ik naar de Sint-Lievens Monstertoren, oftewel de Dikke Toren. Dit is de toren van de Nieuwe Kerk.

Hier stond in de 10e eeuw al een houten kerkje. Die is in 1151 vervangen door een tufstenen basiliek, die in de 14e eeuw werd uitgebreid en later vervangen door een grote kerk. Deze is in 1832 afgebrand en hiervoor in de plaats bouwde men de huidige, kleinere Nieuwe Kerk.
Na de bouw van de kerk begon men in 1454 aan de bouw van de toren. Deze zou 130 meter hoog moeten worden, om uit te drukken hoe belangrijk de stad Zierikzee was. Door een stadsbrand liep de bouw vertraging op en in 1510 was de huidige hoogte bereikt. Toen was het geld op en de economie lag op z’n gat, zodat de rest nooit is afgebouwd. Om schade aan de kerk te voorkomen werd de toren 8 meter van de kerk gebouwd met het plan om later een verbinding te maken. De kwam er echter ook niet.

Door de verhoudingen van de onafgebouwde toren kreeg hij de bijnaam Dikke Toren. De officiële naam is echter Sint-Lievens Monstertoren, naar de voormalige, naastgelegen Sint Lievens Monsterkerk uit de 14e eeuw.
Ondanks de beperkte hoogte is de toren in de wijde omtrek beeldbepalend en een belangrijk onderdeel van het rijksbeschermde stadsgezicht van Zierikzee.

Kastanjeboom

Ik was eerder bij de toren en was toen onder de indruk van de energie daar. Later las ik dat er een 175 jaar oude kastanje naast de kerk staat, die me toen niet is opgevallen. Nu wil ik bij die boom kijken, maar ik ga eerst naar de toren, waar met mijn rug tegenaan ga staan. Ik voel me verlicht en tegelijkertijd met mijn voeten stevig op de grond. Wees in de wereld en niet van de wereld, komt er door. Ik zie ook een waterlelie als metafoor, prachtig stralend in het licht en tegelijkertijd stevig verankerd in de modder van de waterbodem. Geniet van ‘the best of both worlds’, hoor ik!

Wanneer ik naar de kerk loop voelt het meer geaard, alsof ik naar de fysieke wereld word getrokken. Ik loop naar de kastanje, maar na deze ervaring valt het daar erg tegen. Toch blij met dit kleine uitstapje rij ik weer verder.

Informatie

• De genoemde krachtplaatsen staan ingetekend in de interactieve kaart met krachtplaatsen.
• Wandeling Quackjeswater van Natuurmonumenten
• martelarenvangorcum.nl
• Zeeuwse Ankers, over Ringwalburg in Burg
• De foto’s zijn van mij (Theo), tenzij anders vermeld. (Soms zijn met AI mensen verwijderd.)