Ik kreeg een bericht van Veronique Smink over de Sint-Martinuskerk in Oud-Zevenaar. Deze oudste kerk uit de omgeving was volgens haar een krachtplaats en zou binnenkort verbouwd worden tot appartementen. Daarbij zou de ruimte onder de toren en rond het altaar behouden blijven. Dat zijn meestal de krachtplaatsen in een kerk, dus ik was benieuwd of die energie ondanks de ombouw behouden kon blijven. Ik wilde daartoe wel eerst die plek nu ervaren, voordat er wordt gebouwd, dus maakte Veronique een afspraak met de beheerder. Dat leverde een mooie ontmoeting op.
De rest van de dag maakte ik een lange wandeling rond de Posbank, langs potentiële krachtplaatsen en dat leverde een overvloed aan krachtplaatsen en bijzondere ontdekkingen op.

Sint-Martinuskerk in Oud-Zevenaar

De oudste schriftelijke vermelding van een kerk op deze plek dateert uit 1276, toen Oud-Zevenaar een welvarende parochie was. Er zijn aanwijzingen zijn dat er al in de 8e eeuw een houten kerkje stond, dat hoorde bij het klooster van Rinderen bij Kleef en in 750 overging naar het klooster van Echternach in Luxemburg. Door grote bevolkingsgroei en welvaart werd de kerk in 1350 vervangen door de huidige, grotere gotische kerk. Vermoedelijk is daarna een deel van het dorp met een overstroming door het Rijnwater verdwenen, terwijl de kerk gespaard bleef omdat deze op een terp stond. Dat verklaart waarom ze nu buiten de dijken ligt.
De Sint Martinuskerk was eeuwenlang een belangrijk bedevaartsoord, vooral vanwege de Mariaverering rond het beeldje ‘Onze Lieve-Vrouw ter Nood Gods’, dat in 1440 werd geplaatst en waar veel wonderen aan werden toegeschreven. Het beeldje werd in 1975 gestolen en is niet meer in de kerk.

We hebben afgesproken bij Koffiehuis Uniek, naast de kerk en na een eerste kennismaking en kopje koffie zien we Stef Lemm, de beheerder met de sleutel op de fiets aankomen. Hij sluit zich bij ons aan voor een tweede rondje koffie.
Dan gaan we naar de kerk. Ik loop er eerst een rondje met de wichelroede omheen en vind de gebruikelijke energiebanen door de as van de kerk en twee er loodrecht op, met kruisingen in de toren en achter het altaar. Veronique was nog niet eerder in de kerk geweest en wijst me waar ze bij de toren sterke energie voelt. Ik ga er staan en hoewel het niet op de energiekruising in de toren is, is de energie goed voelbaar. Onder de toren is de energie nog sterker en voelt voor mij krachtig en aardend aan. De tegelvloer in de toren heeft een patroon dat lijkt op een labyrint, maar het blijkt een doolhof, zonder ingang, te zijn. In tegenstelling tot een labyrint moet je hier wel keuzes maken om tot de kern te komen. Het zou verwijzing naar de zoektocht van de mens naar het juiste pad en onderstreept het mysterie van het leven en het geloof.

De energiekruising achter het altaar voelt heel anders. Het voelt voor mij zachter, maar ook vervuild met de sturende energie van de priesters die hier altijd stonden.
Het Mariaaltaar aan de zijkant is ontdaan van beelden, inclusief de replica van het gestolen Mariabeeld en dat geeft een wat kale indruk. De glas in loodramen staan er echter nog in volle glorie bij en we verbazen ons alle drie dat het mogelijk is dat die moeten wijken voor verbouw tot appartementen, ondanks dat dit een Rijksmonument is.

Veronique vertelt over een bijzondere energie-ervaring op de dijk, dus lopen we daar ook nog even naartoe. Het blijkt dat de energiebaan door de toren deels door de rechter bank op de dijk stroomt. Daar kun je dus ook lekker van die energie genieten. Volgens Veronique loopt de energiebaan verder naar de Helena kerk in Aerdt.
We lopen nog een stukje over de dijk en vinden daar de andere energiebaan. Het pad over de dijk heet hier ’t Olde Processiepad omdat men hierover de Mariaprocessie liep naar het heilige Mariabeeld.

Ik vertel hoe in mijn woonplaats de dorpsgemeenschap een oud kerkje heeft overgenomen van de gemeente en succesvol heeft gerenoveerd en behouden als sociaal-cultureel centrum. Misschien is dat hier ook wel mogelijk. Met de hoop dat er nog van alles mogelijk is om dit mooie plekje te behouden, nemen we afscheid van elkaar.
Ik rij richting Arnhem voor een wandeling over de Posbank.

Filemon en Baucis

Ik begin mijn wandeling over de Posbank bij Beekhuizen. Dit landgoed begon in 1682, maar kreeg vooral in de 2e helft van de 18e eeuw internationale allure, toen Johan Frederik Willem van Spaen van Beekhuizen een romantisch landschapspark maakte, geïnspireerd door zijn reizen door Europa. Hij liet vijvers, watervallen en rotspartijen aanleggen en plaatste spreuken en gedichten, waardoor Beekhuizen een van de eerste plekken in Nederland werd met een nieuwe natuurbeleving.
Op het landgoed staan twee eeuwenoude monumentale eiken, van naar schatting 300 tot 500 jaar oud. Ze heten Philemon en Baucis, naar een verhaal van de Romeinse dichter Ovidius. Dat beschrijft de mythe waarin de goden Zeus en Hermes, vermomd als reizigers, op pad gingen. Ze werden alleen gastvrij ontvangen door het arme echtpaar Philemon en Baucis. Als beloning veranderden de goden hun hut in een tempel en mochten zij samen sterven. Bij hun dood werden ze een eik en een linde, verstrengeld als symbool van eeuwige verbondenheid.

Bij de parkeerplaats Beekhuizen steek ik de weg over en als ik bij Philemon en Baucis kom, voel ik mijn hart opengaan. Ik ervaar de energie als heel krachtig en aangenaam. Enkele maanden geleden was ik er ook en voelde ik vooral teleurstelling omdat ik verwachtte dat ze allebei nog overeind zouden staan. Toen bleek dat Baucis helaas een storm in 2023 niet te hebben overleefd. Ik heb nu alle verwachtingen losgelaten, waardoor het mogelijk zo fijn aanvoelt.

Ik volg het pad richting het Herikhuizerveld. Het pad door het bos heeft flinke hoogteverschillen en gaat langs beekdalen en open plekken met mensenhoge varens. Op een hoogte valt me op dat er flink wat meerstammige bomen staan. De energie is er aangenaam en wat me het meeste opvalt is de indrukwekkende stilte. Het is er heel stil, waarschijnlijk vooral omdat de weg die ik onder mij zie is afgesloten.

Herikhuizerveld en Posbank

Het Herikhuizerveld is een heuvelachtig heidegebied in Nationaal Park Veluwezoom. De naam verwijst naar de voormalige boerderij Herikhuizen, die tot 1991 in gebruik was. Rondom de boerderij lagen akkers, maar het omliggende gebied bestond grotendeels uit heide. Sinds de middeleeuwen grazen hier schapen, wat essentieel is om de heide open te houden. Na 1991 zijn de akkers teruggegeven aan de natuur en is het hele gebied onderdeel geworden van het heidelandschap.
Het Herikhuizerveld wordt in de volksmond vaak de Posbank genoemd, vanwege het monumentale stenen bankje, de Posbank, dat op een markant uitzichtpunt aan de noordoostzijde van het Herikhuizerveld staat. Deze bank is in 1918 gebouwd ter ere van het 25-jarig jubileum van G.A. Pos, een belangrijke bestuurder van de ANWB. Door de prominente ligging en het spectaculaire uitzicht vanaf deze plek is de naam van het monument overgegaan op het hele omliggende heidegebied. Bij het monument staat het horecapaviljoen De Posbank van Natuurmonumenten. Dit is een populaire uitvalsbasis voor wandelaars, fietsers en natuurliefhebbers.
De wegen rond de Posbank zijn in de weekenden en in juli en augustus deels afgesloten voor auto’s en motoren, om de kwetsbare natuur beter te beschermen en de drukte in het gebied te verminderen.

Uitkijkpunten

Vanuit het bos kom ik bij Uitkijkpunt Zijpenberg, aan de rand van het Herikhuizerveld. Op de linker van de drie banken geniet ik van mijn lunch en het uitzicht. Ik vermoed dat de middelste bank, waar twee mensen zitten, op een energiebaan staat en de wichelroede bevestigt dat. De mensen waren blijkbaar intuïtief op de juiste plek gaan zitten.

Vervolgens neem ik het pad langs het Herikhuizerveld richting het oosten, waar ik achtereenvolgens langs verschillende uitkijkpunten en indrukwekkende bomen kom. Allereerst een prachtige solitaire eik, waar ik een energie van puur levensgeluk ervaar.
Dan kom ik bij twee grote beuken, waar de energie de kwaliteit van kracht heeft. Ik vraag ze wat kracht eigenlijk is en krijg als antwoord: Jouw authentieke energie volledig vrij en ongehinderd manifesteren in de wereld. Kracht gaat dus niet om forceren. In het Engels is dat onderscheid duidelijk te maken met de woorden power en force. Power zouden we essentiële kracht kunnen noemen: de innerlijke, bezielde kracht die in lijn is met het leven. Force is de dwangkracht, de opgelegde kracht, die vaak voortkomt uit wilskracht, controle of angst.
Even verder staat een hele grote beuk, waarvan de takken zich wijd uitstrekken. Aan de rand ervan staan banken met een geweldig uitzicht op het heuvelachtige heidelandschap. Hier is dezelfde krachtige energie voelbaar.

De volgende bank met uitzicht staat langs het pad bij twee bomen. Ik voel, terwijl ik erlangs loop, dat het een energetisch lekkere plek is, maar er zitten twee vrouwen, dus loop ik verder. Even verder ligt het kale Uitkijkpunt Heuvense Bergen. Dat ziet er niet zo aantrekkelijk uit en ik kijk nog even terug. De dames gaan weg, dus loop ik weer terug. Ik vraag aan ze of het een lekker plekje was. Ze vonden het heerlijk en vertellen dat ze hier tot hele goede ideeën zijn gekomen. Dat komt ongetwijfeld mede door de energiebaan die hier doorheen loopt. Het is echt een heerlijke plek!

Draaibomen

Het pad loopt naar beneden het bos in. In het bos ligt een langgerekte waterpartij, waar het pad langs loopt. Naast het pad zie ik een boom met een wel heel sterk rechtsom gedraaide stam. De boom staat op een energiekruising en de energie voelt er wat beladen.
Tot mijn verassing zie ik even verder een boom met een linksdraaiende stam. Ook hier een energiekruising, maar de energie is er heel anders. Die voelt heerlijk, openend en ontspannen.
Bijzonder, die verschillen. Ik ben benieuwd of ik er in de toekomst een patroon in kan herkennen.
Bij het dammetje in de vijver voel ik weer aangename energie en ik loop even terug naar de boom met de ronde bank langs het water. Deze staat op een energiekruising met lekkere opladende energie.
Aan de andere kant van het water loop ik omhoog, omdat ik daar kruisende bomenlanen op de kaart zie. De kruising is inderdaad ook een energetisch kruising, maar niet zo sterk.

De weg is het doel

Over de Holleweg loop ik weer terug naar de heide. Aan het eind van het bos gaat het pad onder een mooie, moderne brug met bladmotief door. Ik volg het zijpad over de brug en blijf zo nog wat langer in het bos. Als ik op de heide kom, gaat het pad omhoog en op de top staan twee banken. De ene heeft een mooie spreuk erop: De weg is het doel. Bij de andere, zonder spreuk, loopt echter een energiebaan doorheen. Hier voel ik heerlijke energie. Daarna probeer ik toch ook die andere bank even en merk dat er een heel groot verschil is. Op de energiebank kan ik merkbaar sneller en dieper ontspannen. Ik ben zelf verrast door het grote verschil. Het maakt dus echt wat uit op welke bank je gaat zitten!
Ik wil verder, maar de impuls om van dit heerlijke plekje te genieten is groter, dus dat duurt even.
Vervolgens kom ik bij de Posbank, het monument waar het gebied zijn naam aan ontleent. Bij het paviljoen trakteer ik mezelf op een ijsje.

Achter de parkeerplaats loop ik het bos in op weg naar wat op de kaart een grote grafheuvel lijkt. Het blijkt echter een grote kuil te zijn, die helemaal vol staat met varens. Helaas niet bijzonder, dus ik loop verder naar het uitkijkpunt bij het voormalige theehuis Koepel de Kaap.
Aangekomen bij de eerste bank valt het me energetisch tegen. Iets verder, richting de parkeerplaats, staan echter twee banken en daar voel ik wel een sterke aangename energie. En hier is het uitzicht ook beter.

Stilte

Ik loop terug naar het paviljoen en vervolgens naar het westen, richting de Tafelberg. Gelukkig staat er inmiddels een windje en zijn er meer wolken, want ik heb nu geen beschutting meer van de bomen. Ik vind het heel bijzonder dat de wegen hier nu ongebruikt liggen. Dat maakt het wel heerlijk rustig en stil. Ik ga van het asfalt af en neem een pad dwars door het heideveld. Als ineens de wind gaat liggen, merk ik weer hoe extreem stil het is. Ik sta stil en het enige wat ik hoor is een zacht ‘knak’-geluidje, her en der tussen de heide. Zouden dat de torren zijn die ik af en toe door het zand zie lopen?
Vanaf de heide kruis ik de asfaltweg weer en ga door een toegangshek richting de Tafelberg. Achter het hek zie ik veel dubbelstammige bomen en het voelt er vitaal. De Tafelberg blijkt niet echt een top van een heuvel te zijn en ik vind er niets bijzonders, dus loop ik terug naar het hek. Daar laad ik me op aan de vitale energie en loop dan weer over fietspaden, zandpaden, open vlaktes, heide en bos naar Beekhuizen.

Keijenberg

De Keijenberg bij Beekhuizen, aan de westelijke rand van de Veluwezoom bij Velp, is een markante heuvel van circa 50 meter hoog. Deze plek kent een rijke historie die teruggaat tot ver vóór de christelijke tijd. In de prehistorie en vroege middeleeuwen had de Keijenberg een heilige functie. De afgeplatte top van een natuurlijke stuwwal uit de ijstijd diende als verzamel- en offerplaats voor de lokale boerengemeenschappen, de zogeheten honderdschappen. Hier werden religieuze feesten gehouden, recht gesproken en offers gebracht. Zo’n plek heette een maalplaats en was vaak herkenbaar aan een opvallende boom, de maalboom, en een grote offersteen. Na de kerstening verloor de plek zijn religieuze betekenis.
In de 18e en 19e eeuw werd het gebied omgevormd tot een romantisch landschapspark, bekend als het ‘Gelders Arcadië’. Er werden spiraalpaden, vijvers en watervallen aangelegd, geïnspireerd door buitenlandse voorbeelden.

Schildpad

Na de lange wandeling over de Posbank ben ik weer terug bij de auto. Ik wil nog naar de Keijenberg, maar het is al vrij laat, dus rij ik de auto naar de parkeerplaats bij de hockeyvelden om de wandeling iets in te korten. Aan de andere kant van de weg loop ik het landgoed op en wordt verrast door een mooi landschap met een beek die kronkelend door het bos aan alle kanten van het pad loopt. Mooie bruggetjes helpen je eroverheen. Op een gegeven moment loopt de Beekhuizense Beek direct naast het pad en via een waterval stroomt deze in de grote vijver. Er loopt een energiebaan door de trap links van de waterval. Op de grote boomstronk boven de waterval voel ik de energie het sterkste stromen.
Ik loop verder langs de vijver en zie dan een schildpad op een boomstam in de vijver. Ik vraag me af of die echt is, want hij beweegt niet, tot ik hem ineens zijn mond zie openen. Bijzonder!

Ik passeer een bankje op een energiebaan en daarna lijkt het vitaler te voelen. Ook in het midden van de banken aan het eind van de vijver loopt een energiebaan waar je aangenaam kunt zitten.
De Keijenberg ligt verder in het bos. Ik vind er verschillende energiebanen richting de top, waar de energie voelbaar is, maar ik vind de energie niet echt spectaculair.

Ik maak wat foto’s en loop dan weer terug.
Het was weer een prachtige dag met fijne energie, mooie ontmoetingen en bijzondere ontdekkingen.

Meer informatie:

• Alle genoemde krachtplaatsen met de exacte coördinaten en een toelichting staan op de krachtplaatsen-kaart.
• Daarop vind je ook enkele krachtplaatsen die je kunt combineren met een wandeling over de Posbank: Emmapiramide, Landgoed Rhederoord en de Duivelssteen bij Ellecom/De Steeg.
• Meer historie over de Sint-Martinuskerk: https://oud-zevenaar.nl/sintmartinuskerk.html
• Meer over landgoed Beekhuizen en de Keijenberg op pansophia.nl
• De foto’s zijn van mij (Theo), tenzij anders vermeld. (Soms zijn met AI mensen verwijderd.)